Հայերեն   English
 
   06.06.2016

Հայտարարություն

ԱԺ պատգամավոր Հայկ Խանումյանին ծեծի ենթարկելու տեղեկության վերաբերյալ

   Այսօր` հունիսի 6-ին, ԶԼՄ-ներում տեղեկություն է տարածվել այն մասին, որ Արցախի ազգային ժողովի պատգամավոր Հայկ Խանումյանը Ստեփանակերտում ենթարկվել է բռնության: Հայտնում ենք, որ այս պահի դրությամբ ԼՂՀ մարդու իրավունքների պաշտպանի աշխատակազմը փաստի առթիվ որևէ դիմում չի ստացվել: 
   Այդուհանդերձ, ԼՂՀ մարդու իրավունքների պաշտպանը հայտարարում է, որ պատգամավորի նկատմամբ ցանկացած բռնություն խստորեն դատապարտելի է, և ակնկալում է, որ իրավապահ մարմինները փաստի առթիվ կիրականացնեն լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննություն: Հաշվի առնելով Հայկ Խանումյանի կարգավիճակը` պաշտպանը հատուկ կարևորում է, որ քննության արդյունքների մասին հանրությունը պատշաճորեն իրազեկվի: 
   ԼՂՀ մարդու իրավունքների պաշտպանի աշխատակազմն իր իրավասության սահմաններում հետևելու է փաստի վերաբերյալ քննության ընթացքին:
ԼՂՀ մարդու իրավունքների պաշտպանի աշխատակազմ
ք.Շուշի
   31.05.2016

Հայտարարություն

  2016թ. մայիսի 30-ին ԶԼՄ-ներում եղան մի շարք հրապարակումներ Ռուսաստանի Դաշնության քաղաքացի 8-ամյա Լուկա Վարդանյանին 10 ժամով անազատության մեջ պահելու մասին: Նա ժամանել էր Բաքվի օդանավակայան իր մոր՝ Քրիստինա Կոնստանտինովայի և նրա ամուսնու հետ, որոնք նույնպես Ռուսաստանի Դաշնության քաղաքացիներ են (տես http://regnum.ru/news/2138706.html): Երեխային անազատության մեջ պահելու միակ պատճառը նրա հայկական ազգանունն էր, որի պատճառով Ադրբեջանի իշխանությունները նրան «կասկածում էին» հայ լինելու մեջ: 
   Այս անընդունելի միջադեպը Ադրբեջանում պետականորեն իրականացվող հայատյացության (արմենոֆոբիայի) քաղաքականության դրսևորում է: Այդ քաղաքականությունը մանրամասն նկարագրված է 2016թ. ապրիլի 21-ին Արցախի օմբուդսմենի հրապարակած միջանկյալ հանրային զեկույցում: 
   Կոչ եմ անում մարդու իրավունքների միջազգային կազմակերպություններին, հատկապես` երեխաների իրավունքների պաշտպանությամբ զբաղվող կազմակերպություններին այս միջադեպին և ընդհանրապես հայատյացության քաղաքականությանը տալ համարժեք գնահատական: Այս քաղաքականությունը 2016թ. ապրիլի սկզբին Ադրբեջանի զինված ուժերի կողմից Արցախի Հանրապետության նկատմամբ իրականացված սարսափելի վայրագությունների անմիջական պատճառն է: 
   Միջազգային հանրության կողմից այս միջադեպի պատշաճ դատապարտումը կարող է կանխել հայերի նկատմամբ ատելության քարոզի տարածումը և բռնության հրահրումը, իսկ դրա արդյունքում` մարդու իրավունքների կոպիտ խախտումները տարածաշրջանում: 
   Արցախի Հանրապետության մարդու իրավունքների պաշտպան
   08.10.2014

Որպես Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության մարդու իրավունքների պաշտպան` մտահոգված եմ քաղաքացիների` Ստեփանակերտ քաղաքում սահմանված ավտոբուսային կանոնավոր փոխադրումների, ս.թ. հոկտեմբերի մեկից մտցված, ավելի բարձր սակագնի դժգոհություններով: 
   Ելնելով բնակչության առկա սոցիալական վիճակից` կո՛չ եմ անում բոլոր իրավասու պետական մարմիններին ևս մեկ անգամ քննարկել սակագնի բարձրացման հիմքերը, անհրաժեշտությունն ու նպատակահարմարությունը, ինչպես նաև` տնտեսվարող սուբյեկտների հնարավորությունները հաշվի առնելով` թողնել այն անփոփոխ:
   25.06.2014

«Զգու՛յշ, մանկակա՛ն խաղահրապարակ է»

            


    Արցախում սկսվում է «Զգու՛յշ, մանկակա՛ն խաղահրապարակ է» խորագրով ակցիան:

    ԼՂՀ մարդու իրավունքների պաշտպանի աշխատակազմը սպասում է երեխաների անվտանգությանը սպառնացող խաղահրապարակների մասին տեղեկություններ:

    Պաշտպանի աշխատակազմի աշխատակիցները Ստեփանակերտ և Շուշի քաղաքներում նախնական, առայժմ, ոչ խորացված ուսումնասիրություն են իրականացրել, ինչի արդյունքում մանկական խաղահրապարակները դասակարգվել են հետևյալ կերպ.

  1. լավ,
  2. բավարար,
  3. վտանգավոր:

    Լավերն, որոնք քչաթիվ են, առավել պարկեշտ տեսք ունեն և երեխաներին այնտեղ մենակ թողնելը ծնողի համար այդքան էլ սարսափելի չէ:

    Բավարարները, որոնք փոքր ինչ ավել են, արդեն հասցրել են բավականին մաշվել, «հարստանալ» նորաոճ graffiti «արվեստով» և կոսմետիկ վերանորոգման կարիք ունեն, սակայն, երևի թե` անվտանգ են երեխաների համար:

    Վտանգավորների մասին խոսքը հատուկ է. ծռված ճոճանակներ, քանդվող սահարաններ, ոչ կայուն (շարժվող) ֆուտբոլային դարպասներ: Տվյալ տխուր պատկերը լրացնում են սուր անկյունները, ձողերով ցանկապատերը, դուրս ցցված երկաթե գամասեղներն և այլն: Այդպիսիք, ցավոք, գերակշռող մասն են կազմում: Առաջին և երկրորդ խմբին դասվողներն ամենաքչաթիվն են:

    Երեխայի անվտանգությանը սպառնացող տարրերը միշտ չեն աչքի ընկնում, սակայն, զգուշավոր ծնողներն, իհարկե, նկատում և գերադասում են երեխաների հետ զբոսանքի ժամանակ շրջանցել այդ վտանգը: Մինչդեռ, անհրաժեշտ է ոչ թե շրջանցել, այլ անհապաղ արձագանքի միջոցներ ձեռնարկել:

    Վերոնշյալը գնահատելով որպես երեխայի անվտանգությանն իրական սպառնալիք պարունակող` առաջարկում եմ վտանգավոր խաղահրապարակների հիմնախնդիրը համատեղ ջանքերով լուծել, ինչի համար բոլորիդ խնդրում եմ ոչ որակյալ խաղահրապարակների լուսանկարներն ուղարկել ombudsmen-nkr@mail.ru էլեկտրոնային փոստին կամ հրապարակել ֆեյսբուքի էջի պատին:

    Հավաստիացնում եմ` «Զգու՛յշ, մանկակա՛ն խաղահրապարակ է» շարքի բոլոր լուսանկարները, միջոցներ ձեռնարկելու նպատակով, պաշտոնապես կփոխանցվեն տեղական ինքնակառավարման համապատասխան մարմիններին:

    Ավելացնեմ նաև, որ ուսումնասիրությունները դեռ շարունակվում են և դրանց արդյունքում իմ կողմից երեխաների իրավունքների խախտումները դադարեցնելուն ուղղված որոշում կկայացվի: Սակայն, մինչև այդ բավականին ժամանակատար ուսումնասիրություններն ավարտելը` կոչ եմ անում բոլոր շահագրգիռ մարմիններին իրավիճակից բխող անհետաձգելի միջոցներ ձեռնարկել:

   27.02.2012

Обращение Защитника прав человека НКР Ю.Айрапетяна к членам Европейского института омбудсманa

Уважаемые коллеги!

    23-го февраля 2012 года на наши электронные почты поступило очередное спекулятивное заявление омбудсмана Азербайджана Э.Сулеймановой по поводу событий, произошедших 20 лет тому назад в селе Ходжалу, которые она квалифицирует как “геноцид со стороны армянских агрессоров против азербайджанского народа”.

    В связи с этим, как омбудсман Нагорно-Карабахской Республики, на территории которой расположен этот населенный пункт, и человек, являющийся очевидцем военной агрессии Азербайджана против самоопределившейся НКР, со всей ответственностью заявляю, что при освобождении Ходжалу от азербайджанских боевиков, отрядами самообороны НКР был оставлен гуманитарный коридор вдоль реки Каркар для ухода гражданского населения в направлении азербайджанского города Агдам.

    Именно по этому сценарию и развивались дальнейшие события, то есть почти все гражданское население вышло из зоны боевых действий. Однако на подступах к Агдаму, то есть за пределами Нагорного Карабаха, жители этого села были уничтожены самими азербайджанскими боевиками.

    Как показала история, этот чудовищный акт преследовал как минимум две цели:

    1. Отвлечь внимание мировой общественности от организованной властями Азербайджана 26-29 февраля 1988 года резни армянского населения в городе Сумгаите, а также в городах Баку, Кировабад, Ханлар и других населенных пунктах Азербайджана.

    2. Разжигание в азербайджанском народе недовольство политикой президента А. Муталибова с целью обвинить его в неспособности руководить страной и заменить более экстремистски и националистически настроенным представителем оппозиции, что и произошло.

    Как вышеуказанный акт вандализма, так и преднамеренная фальсификация Азербайджаном тех событий, доказаны многочисленными свидетельствами зарубежных, а также азербайджанских журналистов. Поэтому вместо того, чтобы в угоду властям своей страны превращать руководимый ею институт омбудсмана в трибуну для антиармянской пропаганды, фальсифицируя исторические факты и играя на чувствах людей, Э. Сулеймановой следовало бы начать изучение действительных причин и масштабов этой трагедии, установить и привлечь к ответственности истинных виновников. Многие из последних и сейчас находятся у власти в ее стране, в то время, как азербайджанский журналист Чингиз Мустафаев, имевший доказательства того, что трагедия Ходжалу является делом рук тогдашней азербайджанской оппозиции, а также редактор азербайджанского журнала “Монитор” Эльмар Гусейнов, начавший публиковать правду о Ходжалу, по указанию властей Азербайджана убиты. Кроме того, по фальсифицированному обвинению был осужден к лишению свободы журналист этого издания Эйнулла Фатуллаев, проводивший независимое расследование этих событий. Нет сомнения, что в тюрьме его постигла бы участь двух вышеуказанных журналистов, если бы Европейский суд по правам человека не потребовал его немедленного освобождения.

    Вот чем должна заинтересоваться подолгу службы омбудсман Азербайджана.

    Список на самом деле честных и порядочных граждан Азербайджана, могущих рассказать правду о трагедии в Ходжалу, можно продолжить. Но после этого их в Азербайджане или убьют или бросят за решетку, объявив изменниками родины. А госпожа Сулейманова их не защитит. Не сможет, да и не захочет. Ведь для этого нужно быть настоящим омбудсманом, а не исполнителем политической воли руководства страны, в которой даже в 21-ом веке власть не избирается народом, а передается по наследству от отца к сыну, и омбудсман защищает эту власть от народа, а не наоборот.

    Трудно ожидать иное от человека, который, говоря о геноциде армян в Османской Турции 1915-1923 гг., жертвами которого стали более 1,5 миллионов армян, в знак его отрицания, в русской версии своего заявления берет эти слова в скобки и пренебрежительно называет его “пресловутый геноцид” (страница 6, последний абзац и страница 7, 1-й абзац). Почему же слово "пресловутый" отсутствует в английской версии той же справки Э. Сулеймановой? Это - упущение или свойственная ей очередная фальсификация,- известно лишь автору.Но как мне представляется, она, возможно из стыда, сознательнo сузила круг тех читателей, которых такая антигуманная оценка должна была возмутить. При этом ее главная цель, заключающаяся в удовлетворении заказчика (власти) этого спекулятивного заявления, была достигнута,- с властью было достаточно согласовать вариант заявления на русском языке, который более распространен в Азербайджане, чем английский.

    Между тем, указанный факт геноцида армян официально признан уже несколькими десятками государств, более чем 20-ю коренными народами мира, Европейским Парламентом, Советом Европы, Всемирным Советом Церквей и Подкомиссией ООН по правам человека.

    А известно ли госпоже Сулеймановой, это еще до Франции отрицание факта геноцида армян было признано преступлением по законодательству Швейцарии и Словакии? Ведь ее заявление направлено и омбудсману Словакии, а также восьми региональным омбудсманам Швейцарии. Что это - юридическая неосведомленность или игнорирование законов этих государств? Не удивлюсь, если поисками ответов на эти вопросы займутся прокуратуры Швейцарии и Словакии, а в перспективе, возможно, и Франции.

Уважаемые коллеги!

    Мне бы очень не хотелось злоупотреблять Вашим временем и отвлекать Вас от прямых обязанностей. Я вынужден делать это лишь из-за, мягко говоря, нестандартного поведения омбудсмана Азербайджана, которая вместо того, чтобы использовать возможности института омбудсмана для сближения двух конфликтующих народов, фальсифицируя исторические факты, в очередной раз пытается очернить в Ваших глазах армянский народ и разжечь межнациональную рознь.

    Не может также не вызывать возмущения и то, что омбудсман Сулейманова в очередной раз недобросовестно эксплуатирует свои возможности члена Европейского Института Омбудсмана для политической по форме и антиармянской по содержанию пропаганды, что несовместимо с целями и задачами ЕИО.

    Хотелось бы надеяться, что Вы найдете время ознакомиться с приложенными к данному обращению документами МИД НКР и на основе изложенных в них фактов свободно сформировать свое собственное мнение.


Документ N1    Документ N2 

Защитник прав человека
Нагорно-Карабахской Республики     Ю. Айрапетян
Նախորդ|Հաջորդ
1234





Copyright © www.ombudsnkr.am 2011-2018
Website developed by CompService Ltd.