Հայերեն   English
 
   10.04.2019

Statement by the Artsakh Ombudsman on the 27th anniversary of the Maragha Massacre

    The subsequent manifestation of Armenophobia and genocidal policy towards the Armenians took place on the April 10th, 1992, when the Azerbaijani armed forces carried out massacres in Maragha village of Martakert region.In the morning of the April 10th, shelling of the village started, and then the Azerbaijani troops entered Maragha. The majority of the population managed to leave the village, and those who did not succeed became victims of the atrocities of the Azerbaijani armed forces. When the Armenian forces liberated the village on the next day, they discovered many mutilated bodies of Armenian civilians.   According to various data, more than 57 civilians were killed in Maragha and over 60 were captured, of which 9 were children and 29 were women.Baroness Caroline Cox, former vice speaker of the UK House of Lords, describes what happened in Maragha. "What we have seen is not descriptive. The village was completely destroyed. People were burying dead bodies which had been tortured, burned, cut or shaved.      Some were buried on the previous day. We took them out to shoot, though we understood how grave it was for Armenians.What was filmed in Maragha on those days testifies to the terrible massacre that took place there - beheaded and slaughtered corpses, bodies of children, body parts and bloody soil where they had been mowed. We saw bloody pliers by which they had committed the crimes. After killing the villagers Azerbaijanis plundered and burnt the village."Like in Sumgait, Baku, Kirovabad, Maragha and other settlements, as well as during the entire Azerbajani-Karabakh war, Azerbaijan continued the policy of ethnic cleansing of Armenians, according to our analysis, which is in full compliance with the legal formulation of the genocide perpetrated under the UN 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide. Moreover, our research shows that apart from the depatriation of hundreds of thousands of Azerbaijani Armenians, their rights to property and free movement, among others, have also been violated on a continuous basis. Many of these Armenians still bear the physical, psychological and material consequences of that policy.

Those committed crimes have not received relevant legal assessment and have remained unpunished, which led to the implementation of the official anti-Armenian hatred policy pursued by the Republic of Azerbaijan. The victims of that policy are not only Azerbaijani Armenians and the population of the Republic of Artsakh (Nagorno Karabakh), but also all Armenians worldwide, as well as foreigners visiting Artsakh. As a reminder, the Artsakh Republic Human Rights Ombudsman published a special report in 2018 on the Azerbaijani anti-Armenian hatred policy, presenting concrete examples of its manifestation and relevant international law analysis.

An active stage of manifestation of Armenophobia in the Azerbaijani society was also recorded in April 2016 - during the large-scale attack of Azerbaijan on Artsakh. The Human Rights Ombudsman, within the framework of his fact-finding mission, presented a report in 2016 on killings, beheadings, tortures and other cases of war crimes and human rights violations against civilians and military servicemen of Artsakh. It is noteworthy that the Azerbaijani servicemen, who have committed such crimes, were later rewarded and encouraged by the Azerbaijani authorities.

The Ombudsman urges the international community to give a proper legal assessment to the 1992 April massacres in Maragha, in accordance with the fundamental principles and norms of international law, as well as to take action to end the ongoing anti-Armenian hatred policy. This path of racial hatred not only contradicts the well-known principles of international law, but also takes the two peoples away from conflict resolution and lasting peace.


Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանի հայտարարությունը Մարաղայի ջարդերի 27
-րդ տարելիցի վերաբերյալ

Ադրբեջանի կողմից արցախահայության նկատմամբ տարվող հայատյաց և ցեղասպանական քաղաքականության հերթական դրսևորումը եղավ 1992 թ. ապրիլի 10-ին Մարտակերտի շրջանի Մարաղա գյուղում ադրբեջանական զինված ուժերի կողմից իրականացված կոտորածները:

Ապրիլի 10-ի առավոտյան սկսվեց գյուղի հրետակոծությունը, այնուհետև ադրբեջանական զորքերը մտան Մարաղա: Բնակչության հիմնական մասը հասցրեց լքել գյուղը, իսկ ովքեր չհասցրեցին, ադրբեջանական զինված ուժերի վայրագությունների զոհ դարձան։ Երբ հաջորդ օրը հայկական ուժերը գյուղն ազատագրեցին, հայտնաբերեցին ազգությամբ հայ քաղաքացիական անձանց բազմաթիվ խեղված դիակներ:

Ըստ տարբեր տվյալների, Մարաղայում սպանվել է ավելի քան 57 քաղաքացիական անձ, և ավելի քան 60-ը գերի են վերցվել, որոնցից 9 երեխա և 29 կին: 

Մեծ Բրիտանիայի Լորդերի պալատի նախկին փոխխոսնակ բարոնուհի Քերոլայն Քոքսն այսպես է նկարագրում Մարաղայում տեղի ունեցածը. «Այն ինչ որ մենք տեսանք՝ նկարագրության ենթակա չէ։ Գյուղը ամբողջովին ավերված էր։ Մարդիկ թաղում էին զոհվածներին, ավելի ճիշտ այն ինչ հնարավոր էր թաղել՝ տանջամահ արված, կենդանի այրված, կտրտված կամ սղոցված դիակի մասեր։ Մի մասին թաղել էին նախորդ օրը. նկարահանելու համար նրանց հանեցինք, թեև հասկանում էինք, թե ինչքան ծանր է հայերի համար։ Այդ օրերին Մարաղայում նկարահանվածը փաստում է այդտեղ իրագործված սոսկալի կոտորածի մասին՝ գլխատված և կտրտված դիակներ, երեխաների դիակներ, մարմնի մասեր և արյունոտ հող, որտեղ սղոցել էին նրանց։ Մենք տեսանք արյունոտված մանգաղներ, որոնցով կատարել էին այդ եղեռնագործությունը: Բնակիչներին սպանելուց հետո ադրբեջանցիները թալանել և այրել էին գյուղը»:

Ինչպես Սումգայիթում, Բաքվում, Կիրովաբադում, Մարաղայում, այնպես էլ ադրբեջանա-ղարաբաղյան պատերազմի ողջ ընթացքում Ադրբեջանի կողմից շարունակվել է հայերի էթնիկ զտման քաղաքականությունը, որը, ըստ մեր վերլուծության, լիովին համապատասխանում է ՄԱԿ-ի 1948թ. «Ցեղասպանության հանցագործությունը կանխելու և պատժելու մասին» կոնվենցիայով սահմանված ցեղասպանության հանցագործության իրավական ձևակերպմանը: Ավելին, բացի հարյուրհազարավոր ադրբեջանահայության հայրենազրկումից, մեր հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ նրանց սեփականության, ազատ տեղաշարժի և մի շարք այլ իրավունքներ շարունակաբար մնում են խախտված, և շատերն առ այսօր կրում են այդ քաղաքականության ֆիզիկական, հոգեբանական ու նյութական հետևանքները:

Կատարված հանցագործությունները մինչ օրս պատշաճ իրավական գնահատական չեն ստացել և փաստացի մնացել են անպատիժ, ինչի հետևանքներից է նաև ներկայումս Ադրբեջանի Հանրապետության կողմից հայատյացության պետական քաղաքականության իրականացումը: Դրա զոհերն են շարունակում դառնալ ոչ միայն ադրբեջանահայությունն ու Արցախի (Լեռնային Ղարաբաղի) Հանրապետության բնակչությունը, այլև հայ ազգի բոլոր ներկայացուցիչները և Արցախ այցելող օտարերկրացիները: Հիշեցնենք, որ Ադրբեջանի հայատյացության քաղաքականության վերաբերյալ Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանը 2018թ. հրապարակել է հատուկ զեկույց՝ ներկայացնելով դրա դրսևորման կոնկրետ օրինակներ և վերաբերելի միջազգային իրավունքի վերլուծություն:

Ադրբեջանական հասարակության մեջ սերմանված հայատյացության դրսևորման ակտիվ փուլ արձանագրվեց նաև 2016թ. ապրիլին Արցախի վրա Ադրբեջանի լայնածավալ հարձակման ժամանակ, և Մարդու իրավունքների պաշտպանն իր փաստահավաք առաքելության շրջանակներում 2016թ. հատուկ զեկույցով ներկայացրել է քաղաքացիական ու զինվորական անձանց սպանության, գլխատման, խոշտանգման և իրավունքների խախտման ու պատերազմական հանցագործությունների մի շարք այլ դեպքեր: Հատկանշական է, որ այդպիսի հանցագործություններ կատարած ադրբեջանցի զինվորականներն այնուհետև պարգևատրվել ու խրախուսվել են Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից:

Պաշտպանը կոչ է անում միջազգային հանրությանը պատշաճ իրավական գնահատական տալ 1992թ. Ապրիլին Մարաղայում մարդկության դեմ կատարված հանցագործությանը և ռազմական հանցագործություններին՝ համաձայն միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքների և նորմերի, ինչպես նաև գործուն միջոցներ ձեռնարկել ներկայումս Ադրբեջանում շարունակվող հայատյացության քաղաքականության դադարեցման ուղղությամբ: Ռասիստական ատելության այդ ճանապարհը ոչ միայն հակասում է միջազգային իրավունքի հանրահայտ սկզբունքներին, այլև ավելի ու ավելի է հեռացնում երկու ժողովուրդներին հակամարտության կարգավորումից և տևական խաղաղությունից:

 


Заявление Защитника прав человека Республики Арцах в связи с 27-й годовщиной резни в Мараге

Резня, совершенная азербайджанскими вооруженными силами в селе Марага Мартакертского района 10 апреля 1992 года, стала еще одним проявлением антиармянской и геноцидной политики в отношении арцахских армян.

Утром 10 апреля началась бомбардировка села, после чего азербайджанские войска вошли в Марагу. Основной части населения удалось покинуть село, а те, кто не успел, стали жертвами зверств азербайджанских вооруженных сил. Освободив на следующий день деревню, армянские силы обнаружили множество изувеченных тел армянских гражданских лиц.

По разным данным, в Мараге были убиты более 57 мирных жителей и свыше 60 взяты в плен, из них 9 детей и 29 женщин.

Бывший вице-спикер Палаты лордов Великобритании Баронесса Кэролайн Кокс описывает  произошедшее в  Мараге следующим образом:

 «То, что мы увидели там, не поддается описанию. Деревня была полностью разрушена. Люди хоронили погибших – вернее, то, что можно было хоронить: останки разрубленных и распиленных на куски тел, сожженных заживо и замученных. Некоторые были похоронены накануне, и мы произвели эксгумацию для того, чтобы заснять их на фотопленку, хотя понимали, как это тяжело для армян. На кадрах, сделанных в те дни в Мараге, запечатлены свидетельства происшедшей здесь ужасной резни: обезглавленные и расчлененные тела, останки детей, окровавленная земля и куски тел в тех местах, где распиливали живых людей. Мы видели острые серпы с запекшейся кровью, которыми было совершено злодеяние. После убийства  жителей села азербайджанцы разграбили и сожгли деревню».

Как в Сумгаите, Баку, Кировабаде, Мараге, так и на протяжении всей азербайджано-карабахской войны, со стороны Азербайджана продолжалась политика этнической чистки армян, которая, согласно нашему анализу, полностью соответствует юридической формулировке, установленной Конвенцией ООН 1948 года о предупреждении преступления геноцида и наказании за него.

Более того, наши исследования показывают, что, помимо лишения родины сотен тысяч армян Азербайджана, их права на собственность, свободное передвижение и ряд других прав продолжают оставаться нарушенными, и многие из них до сих пор несут физические, психологические и материальные последствия указанной политики.

Совершенные преступления по сей день не получили соответствующей правовой оценки и фактически остались безнаказанными, одним из последствий чего является осуществляемая сегодня Азербайджанской Республикой государственная политика армяноненавистничества. Жертвами этого продолжают становиться не только армяне из Азербайджана и население Арцаха (Нагорного Карабаха), но и все представители армянской национальности, а также иностранцы, посещающие Арцах. Напомним, что Защитник прав человека Республики Арцах опубликовал в 2018 году специальный доклад об армяноненавистнической политике в Азербайджане, в котором представлены конкретные примеры ее проявления и соответствующий анализ международного права.

Активная стадия проявления армянофобии в азербайджанском обществе была зафиксирована и в апреле 2016 года – во время масштабного нападения Азербайджана на Арцах. В 2016 году омбудсмен по правам человека в рамках своей миссии по установлению фактов представил специальный доклад об убийствах, обезглавливании, истязаниях и других случаях военных преступлений и нарушений прав человека в отношении гражданских лиц и военнослужащих Арцаха. Примечательно, что азербайджанские военнослужащие, совершившие такие преступления, были впоследствии вознаграждены и поощрены властями Азербайджана.

Омбудсмен настоятельно призывает международное сообщество дать в соответствии с основополагающими принципами и нормами международного права надлежащую правовую оценку преступлению, совершенному против человечества в Мараге в 1992 году, и принять эффективные меры для прекращения проводимой политики армяноненавистничества в Азербайджане. Этот путь расовой ненависти не только противоречит хорошо известным принципам международного права, но и все больше отдаляет два народа от урегулирования конфликта и установления долгосрочного мира.

   07.03.2019

Artak Beglaryan and Ruben Melikyan took part in a conference at the European Parliament on Armenophobia in Azerbaijan

The current and former Human Rights Ombudsmen of the Republic of Artsakh Artak Beglaryan and Ruben Melikyan, on the march 6th, took part in the conference at the European Parliament titled “Armenophobia: historical and present-day resurgence,” which was organized by the European Armenian Federation for Justice and Democracy and the Tufenkian Foundation supported by member of the European Parliament Dr. Eleni Theocharous.

In his speech, A. Beglaryan presented especially the military direction of Armenophobia emphasizing that in recent decade it was expressed in a very salient way during military operations in 2016 April war. He presented war crimes and other atrocities against Armenian military servicemen and civilians, as well as the use of prohibited weapons and methods by the Azerbaijani armed forces.

The Ombudsman emphasized that recorded massive and brutal violations of human rights have been largely derived from the continuing anti-Armenian policy and ideology in which killing of any Armenian is considered to be a model behavior by the Azerbaijani state. The factual glorification of Ramil Safarov and the rewards of military servicemen who committed war crimes, and many other official statements and actions are the best evidence of this. He also emphasized that the Armenophobic state policy not only continually violates and endangers a number of fundamental rights of Armenians of Artsakh, but also any progress in conflict settlement process practically becomes impossible.

Former Human Rights Ombudsman of Artsakh Ruben Melikyan touched upon the examples of Azerbaijan’s Armenophobia policy in the educational and informational spheres, presenting their systemic and lasting nature. He drew attention particularly to the fact, that the information field presents short-term moods, and Armenophobia in the educational system predetermines the mentality of future generations which means that long-lasting tendancies are not positive.

The conference was also attended by Turkish human rights activist Ragip Zarakolu, Jewish blogger Alexander Lapshin and Polish Armenologist Yakob Osiecki.

Artak Beglaryan’s presentation can be found here in pdf format, and watch conference in live here.

The Human Rights Defender’s report about violations during military operations on April 2016 can be found here and the report on the Armenophobia policy in Azerbaijan can be found here.

  
   25.02.2019

Statement by the Artsakh Republic Ombudsman on the 31st anniversary of the massacres of Armenians in Sumgait

Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանի հայտարարությունը Սումգայիթի հայերի կոտորածների 31-րդ տարելիցի առթիվ



Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպան Արտակ Բեգլարյանը հայտարարություն է տարածել՝ 1988թ. փետրվարին Ադրբեջանի կողմից Սումգայիթում կազմակերպված հայերի կոտորածների 31-րդ տարելիցի առթիվ: Հայտարարության տեքստը՝ ստորև.

  1. 1988թ. փետրվարին Հայաստանին վերամիավորվելու պահանջով Արցախում տեղի ունեցած խաղաղ հանրահավաքներից հետո փետրվարի 27-29-ը Սումգայիթ քաղաքում Խորհրդային Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից կազմակերպվեց և իրականացվեց հայ ազգաբնակչության զանգվածային կոտորած, որն ուղեկցվում էր առանձնակի դաժանությամբ՝ խոշտանգումներ, խեղումներ, ողջ ու սպանված մարդկանց հրկիզում, խմբակային բռնաբարումներ և այլն: Միայն իր ազգային պատկանելիության համար Սումգայիթի 18 հազարանոց հայությունը ենթարկվեց բռնարարքների, որոնց հետևանքով զանգվածայնորեն խախտվեցին հայերի կյանքի, խոշտանգումներից ու խտրականությունից զերծ լինելու, ազատության ու անվտանգության, սեփականության, արդար դատաքննության և մի շարք այլ իրավունքներ:
  2. Սումգայիթում հայերի կոտորածը կազմակերպված է եղել պետական մակարդակով, ինչը վկայող բազմաթիվ փաստեր են առկա: Ջարդերին նախորդող հանրահավաքներում քաղաքի իշխանությունը հավաքված ամբոխին բացահայտ բռնարարքների էր դրդում, որոնք արդեն հաջորդ օրերին վերածվեցին վայրագ գործողությունների՝ կողմնորոշվելով հայերի բնակության հասցեների նախօրոք պատրաստված ցուցակներով: Բազմաթիվ փաստեր ու վկայություններ կան այն մասին, որ ադրբեջանական ոստիկանությունը ոչ միայն բացարձակ անգործության էր մատնված, այլ նաև շատ դեպքերում աջակցել և ուղղորդել է մարդասպանների խմբերին: Թեև Սումգայիթ քաղաքն ընդամենը 25 կիլոմետր հեռավորության վրա էր գտնվում մայրաքաղաք Բաքվից, սակայն խորհրդային զորքը միջամտեց և դադարեցրեց կոտորածը միայն երեք օր անց: 1988թ. գործող Ադրբեջանական ԽՍՀ գլխավոր դատախազ Իլիաս Իսմայիլովը 2003թ. հայտարարել է. «(Սումգայիթի) կոտորածները հրահրողները ներկայումս նստած են Միլի մեջլիսում՝ (Ադրբեջանի խորհրդարանում)՝ պատգամավորական մանդատները գրպաններում» (աղբյուր՝ «Զերկալո» թերթ, Ադրբեջան, 21 փետրվարի, 2003թ.):
  3. Ադրբեջանական և ԽՍՀՄ իշխանությունները բոլոր ջանքերը գործադրել են թաքցնելու սպանությունների հիմնական դեպքերը՝ պաշտոնապես ներկայացնելով միայն 26 զոհի անուն: Այնինչ, օրինակ, կինոռեժիսոր Անդրեյ Կոնչալովսկին «Հեյդար Ալիև։ Իշխանության բեռը» ֆիլմում, որը նկարահանվել էր Ադրբեջանի պատվերով, վկայում է. «Միայն մեկ գիշերվա ընթացքում արդյունաբերական կենտրոն Սումգայիթում ավելի քան 100 հայ է սպանվել»։ Իսկ ռուս դիվանագետ և գրող Վիկտոր Կրիվոպուսկովը «Ըմբոստ Ղարաբաղ» գրքում գրում է. «Հազվադեպ էր պատահում, որ որևէ մեկը դանակի կամ կացնի հարվածից զոհվեր միանգամից։ Մեծամասնության առջևում տառապալի ծաղրանքն էր։ Չէին խնայում ո՛չ ծերերին, ո՛չ երեխաներին։ Երեք օրվա ընթացքում սպանվել է մի քանի հարյուր հայ։ Ճշտել զոհվածների ստույգ թիվն այդպես էլ չհաջողվեց»:
  4. Կատարված իրադարձությունների վերաբերյալ 1988թ. հուլիսի 7-ին Եվրոպական խորհրդարանն ընդունել է ադրբեջանահայության կոտորածները դատապարտող բանաձև, որում ասվում է. «Նկատի ունենալով Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի՝ Հայաստանի մաս հանդիսանալու պատմական իրողությունը (մարզի բնակչության 80%-ը կազմում են հայերը), ինչպես նաև 1923թ.-ին այս մարզը կամայական որոշմամբ Ադրբեջանին միացնելու հանգամանքը, ինչպես նաև 1988թ. փետրվարին ադրբեջանական Սումգայիթ քաղաքում հայերի կոտորածը, նկատի ունենալով, որ Ադրբեջանում վատթարացող քաղաքական իրավիճակի պատճառով տեղի ունեցան հայերի զանգվածային սպանություններ Սումգայիթում և բռնություններ Բաքվում, ինչի հետևանքով հայերի համար վտանգավոր է ապրել Ադրբեջանում՝ (Եվրոպական խորհրդարանը) դատապարտում է Ադրբեջանում հայ ցուցարարների հանդեպ բռնություններն ու ճնշումները»: Խաղաղության Նոբելյան մրցանակակիր Անդրեյ Սախարովը նշել է. «Եթե նախքան Սումգայիթը որևէ մեկը կասկած ուներ, որ Լեռնային Ղարաբաղը պետք է պատկանի Ադրբեջանին, ապա այդ ողբերգությունից հետո ոչ ոք բարոյական իրավունք չունի այդպիսի բան պնդելու» (աղբյուր՝ «Բաց նամակ Մ. Գորբաչևին», «Նեզավիսիմայա գազետա» թերթ, 27 հոկտեմբերի, 1992թ.): Սումգայիթի կոտորածի վերաբերյալ ավելի մանրամասն փաստերի և արձագանքների կարելի է ծանոթանալ karabakhrecords.info կայքում:
  5. Սումգայիթում կազմակերպված մարդկության դեմ հանցագործությունը պատասխան էր արցախահայության խաղաղ ցույցերին, որոնք ուղղված էին ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքի իրացմանը: Բացի այդ, ադրբեջանական իշխանությունները, որպես օրինակ ունենալով հայաթափված Նախիջևանը, շարունակում էին իրագործել իրենց կողմից մշակված հայության էթնիկ զտման քաղաքականությունը, որը սաստկացավ հատկապես Սումգայիթի դեպքերից հետո: Այդ քաղաքականության շրջանակներում 1988-1990թթ. Ժամանակահատվածում Ադրբեջանի Կիրովաբադ, Բաքու և մի շարք այլ քաղաքներում ու Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզում, ԽՍՀՄ իշխանությունների իմացությամբ ու թողտվությամբ, սպանվեցին հազարավոր և բռնագաղթեցին շուրջ 500,000 հայեր:
  1. Դրան հաջորդող տարիներին (ներառյալ՝ 1991-1994թթ. Ադրբեջանա-ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ) նույնպես Ադրբեջանի կողմից շարունակվել է հայերի էթնիկ զտման քաղաքականությունը, որը, ըստ մեր վերլուծության, լիովին համապատասխանում է ՄԱԿ-ի 1948թ. «Ցեղասպանության հանցագործությունը կանխելու և պատժելու մասին» կոնվենցիայով սահմանված ցեղասպանության հանցագործության իրավական ձևակերպմանը: Ավելին, բացի հարյուրհազարավոր ադրբեջանահայության հայրենազրկումից, մեր հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ նրանց սեփականության, ազատ տեղաշարժի և մի շարք այլ իրավունքներ շարունակաբար մնում են խախտված, և շատերն առ այսօր կրում են այդ քաղաքականության ֆիզիկական, հոգեբանական ու նյութական հետևանքները:
  2. Կատարված հանցագործությունները մինչ օրս պատշաճ իրավական գնահատական չեն ստացել և փաստացի մնացել են անպատիժ, ինչի հետևանքներից է նաև ներկայումս Ադրբեջանի Հանրապետության կողմից հայատյացության պետական քաղաքականության իրականացումը: Դրա զոհերն են շարունակում դառնալ ոչ միայն ադրբեջանահայությունն ու Արցախի (Լեռնային Ղարաբաղի) Հանրապետության բնակչությունը, այլև հայ ազգի բոլոր ներկայացուցիչները և Արցախ այցելող օտարերկրացիները: Հիշեցնենք, որ Ադրբեջանի հայատյացության քաղաքականության վերաբերյալ Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանը 2018թ. հրապարակել է հատուկ զեկույց՝ ներկայացնելով դրա դրսևորման կոնկրետ օրինակներ և վերաբերելի միջազգային իրավունքի վերլուծություն:
  3. Ադրբեջանական հասարակության մեջ սերմանված հայատյացության դրսևորման ակտիվ փուլ արձանագրվեց նաև 2016թ. ապրիլին Արցախի վրա Ադրբեջանի լայնածավալ հարձակման ժամանակ, և Մարդու իրավունքների պաշտպանն իր փաստահավաք առաքելության շրջանակներում 2016թ. հատուկ զեկույցով ներկայացրել է քաղաքացիական ու զինվորական անձանց սպանության, գլխատման, խոշտանգման և իրավունքների խախտման ու պատերազմական հանցագործությունների մի շարք այլ դեպքեր: Հատկանշական է, որ այդպիսի հանցագործություններ կատարած ադրբեջանցի զինվորականներն այնուհետև պարգևատրվել ու խրախուսվել են Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից:
  4. Պաշտպանը կոչ է անում միջազգային հանրությանը պատշաճ իրավական գնահատական տալ 1988թ. փետրվարին Սումգայիթում կատարված բռնություններին՝ համաձայն միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքների և նորմերի, ինչպես նաև գործուն միջոցներ ձեռնարկել ներկայումս Ադրբեջանում շարունակվող հայատյացության քաղաքականության դադարեցման ուղղությամբ: Ռասիստական ատելության այդ ճանապարհը ոչ միայն հակասում է միջազգային իրավունքի հանրահայտ սկզբունքներին, այլև ավելի ու ավելի է հեռացնում երկու ժողովուրդներին հակամարտության կարգավորումից և տևական խաղաղությունից:

 


Statement by the Artsakh Republic Ombudsman on the 31st anniversary of the massacres of Armenians in Sumgait

 

Human Rights Ombudsman of the Republic of Artsakh Artak Beglaryan issued a statement on the 31st anniversary of the massacres of Armenians organized by Azerbaijan in Sumgait in February 1988. The text of the statement is presented below:

  1. After 1988 February peaceful demonstrations taken place in Artsakh with the demand of reunification with Armenia, on the 27-29th of February, in the city of Sumgait the Soviet Azerbaijan organized and carried out massacres of the Armenian population, accompanied by brutality, torture, ill-treatment, allegations of mass killings, group rape, etc. For their national affiliation 18,000 Armenians of Sumgait were subjected to violence, which resulted in massive breaches of their rights to life, not being tortured and discriminated against, liberty and security, property, fair trial, among others.
  2. The massacres of Armenians in Sumgait was organized at the state level, which is proven by many facts. During demonstrations prior to the massacre, the city authorities pushed the crowd into open violence, which in the following days turned into violent acts, oriented to the premade lists of the addresses of Armenians. There are numerous evidences that the Azerbaijani police was not only absolutely inactive in terms of prevention, but also in many cases assisted and directed the assassins՝ groups. Though the city of Sumgait was on a distance of only 25 kilometers from the capital city Baku, the Soviet Army interfered and stopped the massacres only three days later. Ilias Ismailov, Azerbaijan SSR acting Prosecutor General in 1988, stated in 2003 the following: “Those responsible for inciting the pogroms (in Sumgait), are now sat in Milli Majlis [Azerbaijani Parliament] with parliamentary mandates in their pockets” (Source: ‘Zerkalo’ Newspaper, Azerbaijan, 21 February, 2003).
  3. The Azerbaijani and USSR authorities made every effort to hide the main cases of murders, stating only 26 victims. Meanwhile, film director Andrey Konchalovsky says in his "Heydar Aliyev: The Burden of Power" film, shot by Azerbaijan՝s order: "Over a night, more than 100 Armenians have been killed in industrial center Sumgait." Russian diplomat and writer Victor Krivopuskov writes in the book titled “The Resisting Karabakh”: "It occurred rarely that anyone would be killed by a knife or an axe straight away. Before the great tribulation, it was a mockery of suffering. They did not spare the elderly or the children. Several hundreds of Armenians have been killed in three days. To clarify the exact number of the dead was impossible.”
  4. On the events taken place in 1988 in Azerbaijan, on the 7th of July, 1988, the European Parliament passed a resolution condemning the massacres of the Armenians of Azerbaijan, which says: "Taking into account the fact that the autonomous region of Nagorno-Karabakh has historically been part of Armenia (80% of the region՝s population is Armenian), as well as the fact of the unilateral decision to give this region to Azerbaijan taken in 1923, taking into consideration the fact that the massacres of Armenians in Sumgait and violence in Baku caused a worsening political situation in Azerbaijan, which is a danger for Armenians in Azerbaijan, (European Parliament) condemns the violence and pressure on the Armenian protesters in Azerbaijan.” Andrei Sakharov, Nobel Peace Prize Laureate, said: “If anyone was in doubt before Sumgait whether Nagorno-Karabakh should belong to Azerbaijan, then after this tragedy no-one can have the moral right to insist that it should” (Source: “The Open Letter to M. Gorbachev,” “Nezavisimaya Gazeta” newspaper, 27 October, 1992). More detailed facts and comments about the Sumgait massacres can be found on the karabakhrecords.info website.
  5. The crime against humanity organized in Sumgait was a response to the peaceful demonstrations of the Artsakh Armenians aimed at the realization of their right to self-determination. Besides, the Azerbaijani authorities, as an example of the Armenian-populated Nakhijevan, continued to implement the policy of ethnic cleansing of Armenians, which was intensified especially after the Sumgait events. Within the framework of that ethnic cleansing, during 1988-1990, thousands of Armenians were killed and about 500,000 Armenians were deported from Azerbaijani Kirovabad, Baku and other cities, as well as from the Nagorno-Karabakh Autonomous Oblast, with knowledge and permission of the USSR authorities.
  6. In subsequent years (including during the 1991-1994 Azerbaijan-Karabakh war), Azerbaijan continued the policy of ethnic cleansing of Armenians, according to our analysis, which is in full compliance with the legal formulation of the genocide perpetrated under the UN 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide. Moreover, our research shows that apart from the depatriation of hundreds of thousands of Azerbaijani Armenians, their rights to property and free movement, among others, have also been violated on a continuous basis. Many of these Armenians still bear the physical, psychological and material consequences of that policy.
  7. Those committed crimes have not received relevant legal assessment and have remained unpunished, which led to the implementation of the official anti-Armenian hatred policy pursued by the Republic of Azerbaijan. The victims of that policy are not only Azerbaijani Armenians and the population of the Republic of Artsakh (Nagorno Karabakh), but also all Armenians worldwide, as well as foreigners visiting Artsakh. As a reminder, the Artsakh Republic Human Rights Ombudsman published a special report in 2018 on the Azerbaijani anti-Armenian hatred policy, presenting concrete examples of its manifestation and relevant international law analysis.
  8. An active stage of manifestation of Armenophobia in the Azerbaijani society was also recorded in April 2016 - during the large-scale attack of Azerbaijan on Artsakh. The Human Rights Ombudsman, within the framework of his fact-finding mission, presented a report in 2016 on killings, beheadings, tortures and other cases of war crimes and human rights violations against civilians and military servicemen of Artsakh. It is noteworthy that the Azerbaijani servicemen, who have committed such crimes, were later rewarded and encouraged by the Azerbaijani authorities.
  9. The Ombudsman urges the international community to give a proper legal assessment to the 1988 February massacres in Sumgait, in accordance with the fundamental principles and norms of international law, as well as to take action to end the ongoing anti-Armenian hatred policy. This path of racial hatred not only contradicts the well-known principles of international law, but also takes the two peoples away from conflict resolution and lasting peace.

 


Заявление омбудсмена Республики Арцах в связи с 31-й годовщиной армянской резни в Сумгаите

 

Омбудсмен Республики Арцах Артак Бегларян выступил с заявлением в связи с 31-й годовщиной армянской резни, организованной в феврале 1988-го года Азербайджаном в г. Сумгаите. Текст заявления приводится ниже:

  1. После состоявшегося в феврале 1988-го года в Арцахе мирного митинга с требованием о воссоединении с Арменией, 27-29 февраля в городе Сумгаит власти советского Азербайджана организовали и осуществили массовую резню армянского населения, сопровождавшуюся особой жестокостью, истязаниями, изувечением, сжиганием живых и уже убитых людей, групповым изнасилованием и т.д.. Только из-за национальной принадлежности 18 000 сумгаитских армян подверглись насилию, вследствие чего были массово нарушены права армян на жизнь, на ограждение от пыток и дискриминации, на свободу и безопасность, на собственность, на справедливое судебное разбирательство, и многие другие права.
  2. Резня армян в Сумгаите была организована на государственном уровне, о чём свидетельствует множество фактов. Во время митингов перед массовыми погромами городские власти толкали собравшуюся толпу на открытое насилие, которое в последующие дни переросло в жестокие действия против армян в соответствии с заранее составленными списками адресов их проживания. Имеются многочисленные факты и доказательства, что азербайджанская полиция не только абсолютно бездействовала, но и во многих случаях содействовала и направляла группы человекоубийц. Хотя город Сумгаит находился всего в 25-ти километрах от столицы Баку, советская армия вмешалась и остановила резню только через три дня. 1988 году генеральный прокурор Азербайджанской ССР Ильяс Исмаилов объявил: “Виновники, подстрекавшие людей к погромам (в Сумгаите), в данный момент сидят в Милли Меджлисе (в парламенте Азербайджана), нося в карманах депутатские мандаты” (источник: газета "Зеркало", Азербайджан, 21.02. 2003г.).
  3. Власти Азербайджана и СССР приложили все усилия, чтобы скрыть основные случаи убийств, официально представив только имена 26 жертв. Между тем, к примеру, кинорежиссер Андрей Кончаловский в фильме «Бремя власти – Гейдар Алиев», который был снят по заказу Азербайджана, свидетельствует: «Только за одну ночь в промышленном центре Сумгаите было убито более 100 армян». А российский дипломат и писатель Виктор Кривопусков пишет в книге «Мятежный Карабах»: «Редко кому пришлось погибнуть сразу от удара топора или ножа. Большинство ждали мучительные издевательства. Не жалели ни стариков, ни детей… За три дня было убито несколько сот армян. Уточнить точное число погибших так и не удалось».
  4. О произошедших событиях Европейский парламент принял 7 июля 1988-го года осуждающую массовую резню армян Азербайджана резолюцию, в которой говорится: «Принимая во внимание тот факт, что Нагорный Карабах исторически являлся частью Армении, что более 80% его населения – армяне, что этот район аннексирован Азербайджаном в 1923-ем году, что в феврале 1988-го армяне пострадали от зверств, учиненных в азербайджанском городе Сумгаит; принимая во внимание тот факт, что ухудшение политической ситуации, приведшей к массовым убийствам армян в Сумгаите и убийствам в Баку, опасно для армян, проживающих в Азербайджане, (Европарламент) осуждает зверство и насилие, осуществленные по отношению к армянам, выражавшим свое несогласие в Азербайджане». Лауреат Нобелевской премии Андрей Сахаров отметил: "Если раньше кто-то сомневался, что Нагорный Карабах должен принадлежать Азербайджану, то после этой трагедии никто не имеет морального права утверждать, что он должен" (источник: открытое письмо М. Горбачеву, "Независимая газета", 27.10.1992г.). Более подробные факты и комментарии по поводу резни в Сумгаите можно найти на сайте karabakhrecords.info.
  5. Преступление против человечества, организованное в Сумгаите, стало ответом на мирные демонстрации арцахских армян, направленные на реализацию права народов на самоопределение. Кроме того, азербайджанские власти, имея пример армянонаселенного Нахичевана, продолжали проводить разработанную ими политику этнической чистки армян, которая особенно усилилась после сумгаитских событий. В рамках данной политики в период с 1988-го по 1990-ые годы в азербайджанских городах Кировабад, Баку и в ряде других городов, а также в Нагорно-Карабахской автономной области с ведома и при попустительстве властей СССР были убиты тысячи и насильственно переселены около 500 000 армян.
  6. В последующие годы (в том числе во время азербайджано-карабахской войны 1991–1994 годов) Азербайджан продолжал политику этнической чистки армян, которая, согласно нашему анализу, полностью соответствует правовой формулировке геноцида, установленной Конвенцией ООН 1948-го года «О предупреждении преступления геноцида и наказании за него». Более того, наши исследования показывают, что помимо депортации сотен тысяч армян Азербайджана, их права на собственность, свободное передвижение и ряд других прав продолжают оставаться нарушенными, и многие по сей день несут на себе физические, психологические и материальные последствия этой политики.
  7. Совершенные преступления по сей день не получили соответствующей правовой оценки и фактически остались безнаказанными, одним из последствий чего является проводимая в настоящее время Азербайджанской Республикой официальная политика армяноненавистничества. Жертвами этой политики продолжают становиться не только бывшее армянское население Азербайджана и граждане Республики Арцах (Нагорно-Карабахской Республики), но и все армяне, а также иностранцы, посещающие Арцах. Напомним, что Защитник прав человека Республики Арцах в 2018-ом году опубликовал специальный доклад об антиармянской политике Азербайджана, в котором представлены конкретные примеры ее проявления и соответствующий анализ международного права.
  8. Активная стадия проявления армянофобии в азербайджанском обществе была зафиксирована и в апреле 2016-го года – в период широкомасштабного нападения Азербайджана на Арцах. В 2016-ом году в рамках своей миссии по установлению фактов Защитник прав человека представил специальный доклад об убийствах, обезглавливании, пытках и других случаях военных преступлений и нарушений прав человека в отношении гражданских лиц и военнослужащих Арцаха. Примечательно, что азербайджанские военнослужащие, совершившие такие преступления, были впоследствии вознаграждены и поощрены со стороны властей Азербайджана.
  9. Омбудсмен призывает международное сообщество дать надлежащую правовую оценку совершенному в Сумгаите в феврале 1988-го года насилию, в соответствии с основополагающими принципами и нормами международного права, а также принять эффективные меры по прекращению проводимой антиармянской политики. Этот путь расовой ненависти не только противоречит хорошо известным принципам международного права, но и все больше отдаляет два народа от разрешения конфликта и установления стабильного мира.

 

   18.01.2019

Statement by the Artsakh Republic Human Rights Ombudsman on the 29th anniversary of the Baku massacres of Armenians

Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանի հայտարարությունը Բաքվի հայերի կոտորածների 29-րդ տարելիցի առթիվ

 

Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպան Արտակ Բեգլարյանը հայտարարություն է տարածել՝ 1990թ. հունվարին Ադրբեջանի կողմից Բաքվում կազմակերպված հայերի կոտորածների 29-րդ տարելիցի առթիվ: Հայտարարության տեքստը՝ ստորև.

  1. 1990 թվականի հունվարին Ադրբեջանի Բաքու քաղաքը կրկին դարձել էր հայերի նկատմամբ շարունակաբար իրականացվող ջարդերի թատերաբեմ (1905թ. և 1918թ. հայերի զանգվածային կոտորածներից հետո երրորդ անգամ), որտեղ, ի տարբերություն Ադրբեջանի մյուս բնակավայրերի, դեռևս շարունակում էին բնակվել զգալի թվով հայեր: Հունվարի 13-ին Բաքվում կազմակերպված բազմահազարանոց հանրահավաքից հետո, կանխավ մշակված ծրագրի համաձայն, հավաքված մոտ 50 հազարանոց ամբոխը բաժանվեց խմբերի և նախորոշված հասցեներով ներխուժեց հայերի բնակարաններ՝ քաղաքը հայերից «մաքրելու» նպատակով:
  2. Հունվարի 13-ից 20-ն ընկած ժամանակահատվածում միայն իր ազգային պատկանելիության համար Բաքվի հայությունը ենթարկվեց բռնարարքների՝ կոտորած, թալան ու բռնի տեղահանում՝ խախտելով հայերի կյանքի, խոշտանգումներից ու խտրականությունից զերծ լինելու, ազատության ու անվտանգության, սեփականության, արդար դատաքննության և մի շարք այլ իրավունքներ: Սպանվածների ճշգրիտ քանակը մինչ այժմ հայտնի չէ, սակայն ըստ մեր վերջին հետազոտությունների՝ սպանվել է շուրջ 450 մարդ:
  3. Հունվարի 18-ին Բաքվի հայկական ջարդերի և Շահումյանի շրջանի հայկական գյուղերի ու Գետաշենի վրա հարձակումների կապակցությամբ Եվրախորհրդարանն ընդունեց «Հայաստանում իրավիճակի մասին» բանաձևը, որը կոչ էր անում ԽՍՀՄ իշխանություններին ապահովել Ադրբեջանում ապրող հայերի գործուն պաշտպանությունը՝ իրավիճակին միջամտելու համար զորք մտցնելու միջոցով:
  4. Միայն 1990թ. հունվարի 20-ի գիշերը Ադրբեջանական ԽՍՀ մայրաքաղաք մտցվեցին Խորհրդային բանակի ստորաբաժանումները, որոնք, կոտրելով Ադրբեջանի ազգային ճակատի զինված ջոկատների կատաղի դիմադրությունը, դադարեցրեցին հայերի յոթօրյա կոտորածները:
  5. 1990 թ. սեպտեմբերի 27-ին «New York Review of Books»-ում բաց նամակ հրապարակվեց՝ ուղղված միջազգային հանրությանը, որը ստորագրվել էր Եվրոպայի, Կանադայի և ԱՄՆ-ի 133 նշանավոր գիտնականների և իրավապաշտպանների կողմից, ովքեր բողոքի ձայն էին բարձրացնում Բաքվում հայերի սպանությունների ու ջարդերի դեմ: Նամակում, մասնավորապես, նշվում էր, որ «հայկական փոքրամասնության դեմ իրականացված ոճրագործությունները Խորհրդային Ադրբեջանում դարձել են հետևողական պրակտիկա, եթե ոչ՝ պաշտոնական քաղաքականություն»:
  6. Ադրբեջանի կողմից Բաքվում կազմակերպված մարդկության դեմ այդ հանցագործությունը արագացրեց և գրեթե ավարտին հասցրեց Ադրբեջանում հայ բնակչության լրիվ էթնիկ զտումը: Այդ քաղաքականության շրջանակներում 1988-1990թթ. Ժամանակահատվածում Ադրբեջանի Սումգաիթ, Կիրովաբադ և մի շարք այլ քաղաքներում ու Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզում, ԽՍՀՄ իշխանությունների իմացությամբ ու թողտվությամբ, սպանվեցին հազարավոր և բռնագաղթեցին շուրջ 500,000 հայեր:
  7. Դրան հաջորդող տարիներին (ներառյալ՝ 1991-1994թթ. Ադրբեջանա-ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ) նույնպես Ադրբեջանի կողմից շարունակվել է հայերի էթնիկ զտման քաղաքականությունը, որը, ըստ մեր վերլուծության, լիովին համապատասխանում է ՄԱԿ-ի 1948թ. «Ցեղասպանության հանցագործությունը կանխելու և պատժելու մասին» կոնվենցիայով սահմանված ցեղասպանության հանցագործության իրավական ձևակերպմանը: Ավելին, բացի հարյուրհազարավոր ադրբեջանահայության հայրենազրկումից, մեր հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ նրանց սեփականության, ազատ տեղաշարժի և մի շարք այլ իրավունքներ շարունակաբար մնում են խախտված, և շատերն առ այսօր կրում են այդ քաղաքականության ֆիզիկական, հոգեբանական ու նյութական հետևանքները:
  8. Կատարված հանցագործությունները մինչ օրս պատշաճ իրավական գնահատական չեն ստացել և մնացել են անպատիժ, ինչի հետևանքներից է նաև ներկայումս Ադրբեջանի Հանրապետության կողմից հայատյացության պետական քաղաքականության իրականացումը: Դրա զոհերն են շարունակում դառնալ ոչ միայն ադրբեջանահայությունն ու Արցախի (Լեռնային Ղարաբաղի) Հանրապետության բնակչությունը, այլև բոլոր հայերը և Արցախ այցելող օտարերկրացիները: Հիշեցնենք, որ Ադրբեջանի հայատյացության քաղաքականության վերաբերյալ Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանը 2018թ. հրապարակել է հատուկ զեկույց՝ ներկայացնելով դրա դրսևորման կոնկրետ օրինակներ և վերաբերելի միջազգային իրավունքի վերլուծություն:
  9. Ադրբեջանական հասարակության մեջ սերմանված հայատյացության դրսևորման ակտիվ փուլ արձանագրվեց նաև 2016թ. ապրիլին Արցախի վրա Ադրբեջանի լայնածավալ հարձակման ժամանակ, և Մարդու իրավունքների պաշտպանն իր փաստահավաք առաքելության շրջանակներում 2016թ. հատուկ զեկույցով ներկայացրել է քաղաքացիական ու զինվորական անձանց սպանության, գլխատման, խոշտանգման և իրավունքների խախտման ու պատերազմական հանցագործությունների մի շարք այլ դեպքեր: Հատկանշական է, որ այդպիսի հանցագործություններ կատարած ադրբեջանցի զինվորականներն այնուհետև պարգևատրվել ու խրախուսվել են Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից:
  10. Պաշտպանը կոչ է անում միջազգային հանրությանը պատշաճ իրավական գնահատական տալ 1990թ. հունվարին Բաքվում կատարված բռնություններին՝ համաձայն միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքների և նորմերի, ինչպես նաև գործուն միջոցներ ձեռնարկել ներկայումս շարունակվող հայատյացության քաղաքականության դադարեցման ուղղությամբ: Ռասիստական ատելության այդ ճանապարհը ոչ միայն հակասում է միջազգային իրավունքի հանրահայտ սկզբունքներին, այլև ավելի ու ավելի է հեռացնում երկու ժողովուրդներին հակամարտության կարգավորումից և տևական խաղաղությունից:

 


 

Statement by the Artsakh Republic Human Rights Ombudsman on the 29th anniversary of the Baku massacres of Armenians

The Human Rights Ombudsman Artak Beglaryan of the Republic of Artsakh (Nagorno-Karabakh) issued a statement on the 29th anniversary of the Baku massacres of Armenians organized by Azerbaijan in January 1990. The text of the statement is given below.

  1. In January 1990, the Azerbaijani city of Baku again became a tramp for continuously executing massacres against Armenians (third time after 1905 and 1918 massive massacres of Armenians), where, unlike in other Azerbaijani settlements, a considerable number of Armenians were still living. After a crowded rally in Baku on January 13th, according to a predefined plan, a crowd of about 50,000, divided into groups, invaded the homes of Armenians in order to "clean" the city from them.
  2. During the period from 13th to 20th January, the Armenians of Baku were subjected to violence, massacres, looting and forcible expulsion for their nationality, massively violating their rights to life, not being tortured and discriminated against, liberty and security, property, fair trial, among others. The exact number of the killed people is not known yet, but according to our latest research, it is over 450 people.
  3. On the occasion of the massacres of Armenians in Baku and attacks on Getashen and other Armenian villages of Shahumyan region, on January 18th, the European Parliament adopted a resolution titled “On the Situation in Armenia”, which called upon the authorities of the USSR to “guarantee real protection for the Armenian people living in Azerbaijan by sending forces to intervene.”
  4. Only on the night of January 20th, the Soviet Army subdivisions were brought to the capital of the Azerbaijani SSR. Overcoming the fierce resistance of the Azerbaijani National Front troops, The Soviet army stopped the 7-days massacre of Armenians.
  5. On September 27th, 1990, an open letteraddressed to the international community was published in the New York Review of Books. The letter was signed by 133 prominent scholars and human rights advocates from Europe, Canada and the USA, who voiced their complaint against the killings and pogroms of Armenians in Baku. It stated particularly that “The crimes committed against Armenian minority have become a consistent practice in Soviet Azerbaijan, if not an official policy.”
  6. That crime against humanity, organized by Azerbaijan in Baku, has accelerated and almost finished the full ethnic cleansing of the Armenian population in Azerbaijan. Within the framework of that ethnic cleansing, during 1988-1990, thousands of Armenians were killed and about 500,000 Armenians were deported from Azerbaijani Sumgait, Kirovabad and other cities, as well as from the Nagorno-Karabakh Autonomous Oblast, with knowledge and permission of the USSR authorities.
  7. In subsequent years (including during the 1991-1994 Azerbaijan-Karabakh war), Azerbaijan continued the policy of ethnic cleansing of Armenians, according to our analysis, which is in full compliance with the legal formulation of the genocide perpetrated under the UN 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide. Moreover, our research shows that apart from the depatriation of hundreds of thousands of Azerbaijani Armenians, their rights to property and free movement, among others, have also been violated on a continuous basis. Many of these Armenians still bear the physical, psychological and material consequences of that policy.
  8. Those committed crimes have not received relevant legal assessment and have remained unpunished, which led to the implementation of the official anti-Armenian hatred policy pursued by the Republic of Azerbaijan. The victims of that policy are not only Azerbaijani Armenians and the population of the Republic of Artsakh (Nagorno Karabakh), but also all Armenians worldwide, as well as foreigners visiting Artsakh. As a reminder, the Artsakh Republic Human Rights Ombudsman published a special reportin 2018 on the Azerbaijani anti-Armenian hatred policy, presenting concrete examples of its manifestation and relevant international law analysis.
  9. An active stage of manifestation of Armenophobia in the Azerbaijani society wasalso recorded in April 2016 - during the large-scale attack on Artsakh by Azerbaijan. The Human Rights Ombudsman, within the framework of his fact-finding mission, presented a reportin 2016 on killings, beheadings, tortures and other cases of war crimes and human rights violations against civilians and military servicemen of Artsakh. It is noteworthy that the Azerbaijani servicemen, who have committed such crimes, were later rewarded and encouraged by the Azerbaijani authorities.
  10. The Ombudsman urges the international community to give a proper legal assessment to the 1990 January massacre in Baku, in accordance with the fundamental principles and norms of international law, as well as to take action to end the ongoing anti-Armenian hatred policy. This path of racial hatred not only contradicts the well-known principles of international law, but also takes the two peoples away from conflict resolution and lasting peace.

 


 

Заявление Защитника прав человека Республики Арцах  в связи с 29-й годовщиной армянской резни в Баку

 

Защитник прав человека Республики Арцах (Нагорно-Карабахской Республики) Артак Бегларян выступил с заявлением в связи 29-й годовщиной массовых убийств армян в Баку, организованных Азербайджаном в январе 1990 года. Текст заявления приведен ниже.

  1. В январе 1990 года азербайджанский город Баку, где, в отличие от других населенных пунктов Азербайджана, все еще продолжало проживать значительное число армян, сталновой ареной для продолжительных армянских погромов. 13-го января в Баку после организованного многотысячного митинга, по заранее составленной программе, собравшаяся толпа из порядка 50 000 человек разделилась на группы и направилась по намеченным адресам в дома армян – для “очистки” города от армян.
  2. Лишь из-за своей национальной принадлежности с 13 по 20 января армяне, проживающие в Баку, подверглись насилию: резне, грабежу и насильственному перемещению. Массово нарушалась их права на жизнь, свободу и безопасность, собственность, а также право не подвергаться пыткам и дискриминации. Точное число убитых по сей день неясно: по недавно проведенным нами исследованиям, было убито около 450 человек.
  3. В связи с массовыми убийствами армян в Баку и нападениями на Геташен и другие армянские села Шаумянского района 18 января 1990 года Европарламент принял резолюцию под названием «О ситуации в Армении», в которой призвал власти СССР «обеспечить реальную защиту проживающим в Азербайджане армянам посредством ввода войск для вмешательства в ситуацию».
  4. Лишь в ночь на 20 января подразделения Советской армии были введены в столицу Азербайджанской ССР. Преодолев ожесточенное сопротивление войск Национального фронта Азербайджана, Советская армия остановила длившуюся семь дней резню армян.
  5. 27 сентября 1990 года в “New York Review of Books” было опубликовано направленное международному сообществу открытое письмо,которое подписали 133 видных ученых и правозащитников из Европы, Канады и США, поднявших голос протеста против убийств и погромов армян в Баку. В письме, в частности, отмечалось, что “преступления против армянского меньшинства в Советском Азербайджане стали последовательной практикой, если не официальной политикой”.
  6. Организованное Советским Азербайджаном в Баку преступление против человечества ускорило и почти завершило полную этническую чистку армянского населения в Азербайджане. Так, в рамках этих этнических чисток, в период с 1988 по 1990 годы в Азербайджане были убиты тысячи и насильственно переселены около 500 000 армян.
  7. В последующие годы (в том числе во время азербайджано-карабахской войны 1991–1994 годов) Азербайджан продолжал политику этнической чистки армян, которая, согласно нашему анализу, полностью соответствует правовой формулировке геноцида, установленной Конвенцией ООН 1948 года о Предупреждении преступления геноцида и наказании за него. Более того, наши исследования показывают, что помимо депортации сотен тысяч армян Азербайджана, их права на собственность, свободное передвижение и ряд других прав продолжают оставаться нарушенными, и многие по сей день несут на себе физические, психологические и материальные последствия этой политики.
  8. Совершенные преступления по сей день не получили соответствующей правовой оценки и остались безнаказанными, одним их последствий чего является проводимая в настоящее время Азербайджанской Республикой официальная политика армяноненавистничества. Жертвами этой политики продолжают становиться не только бывшее армянское население Азербайджана и граждане Республики Арцах (Нагорно-Карабахской Республики), но и все армяне, а также иностранцы, посещающие Арцах. Напомним, что омбудсмен по правам человека Республики Арцах в 2018 году опубликовал специальный доклад об антиармянской политике Азербайджана, в котором представлены конкретные примеры ее проявления и соответствующий анализ международного права.
  9. Активная стадия проявления армянофобии в азербайджанском обществе была зафиксирована и в апреле 2016 года – в период широкомасштабного нападения Азербайджана на Арцах. В 2016 году в рамках своей миссии по установлению фактов Защитник прав человека представил специальный доклад об убийствах, обезглавливании, пытках и других случаях военных преступлений и нарушений прав человека в отношении гражданских лиц и военнослужащих Арцаха. Примечательно, что азербайджанские военнослужащие, совершившие такие преступления, были впоследствии вознаграждены и поощрены со стороны властей Азербайджана.
  10. Омбудсмен настоятельно призывает международное сообщество дать надлежащую правовую оценку совершенному в Баку в январе 1990 года насилию, в соответствии с основополагающими принципами и нормами международного права, а также принять эффективные меры по прекращению проводимой антиармянской политики. Этот путь расовой ненависти не только противоречит хорошо известным принципам международного права, но и все больше отдаляет два народа от разрешения конфликта и установления стабильного мира.

   25.09.2018

The Human Rights Ombudsman of Artsakh published a special report on the hatred policy towards Armenians in Azerbaijan

At a press conference on September 25, 2018, the Human Rights Ombudsman of the Republic of Artsakh Ruben Melikyan published a special report on  "Armenophobia in Azerbaijan: Organized Hate Speech and Animosity towards Armenians," which, comparing the facts with the international law, introduces the manifestations of anti-Armenian policy in Azerbaijan and their impact on Armenians.

The Ombudsman firstly mentioned that, as a result of the fact-finding activity launched immediately after the 2016 April war, a number of reports have been published, which reveal the atrocities and violations of international law by the Azerbaijani Armed Forces against Armenian servicemen and civilians. By publishing the report the Ombudsman summarized the results of the fact-findings, presenting the deep causes of the atrocities.

R. Melikyan stressed three key messages of the new special report:

1. The Armenian society is not fully aware of the level of Armenophobia in Azerbaijan. It is organized, which usually does not remain at the level of hatred, and has far more serious consequences. The Ombudsman emphasized the need to become more fully informed about Armenophobia phenomenon.

2. The report contains important messages addressed to the international community. It is essential that the objective information available to the international community should be in understandable language.

3. The Armenian society should understand that we should not allow such hatreds on the Armenian side. In essence, the expressions of hate speech are unacceptable in response to the Azerbaijani hatred.

“One of the well-known examples of armenophobia is the case when the Ombudsman of the Republic of Azerbaijan Elmira Suleymanova expressed gratitude to the President of Azerbaijan for the efforts in extradition and pardoning of criminal Ramil Safarov.Notably, the Ombudsman reportedly stated  in 2004: “Safarov must become an example of patriotism for the Azerbaijani youth”, - said Ruben Meliqyan.

Note: Ramil Safarov was an officer of the Azerbaijani army who was convicted of the 2004 murder of Armenian army Lieutenant Gurgen Margaryan. During a NATO-sponsored training seminar in Budapest, Safarov broke into Margaryan`s dormitory room at night and axed him to death while he was asleep.

The report was developed with the participation of three experts - Angela Elibegova, Levon Gevorgyan and Yeghishe Kirakosyan - in cooperation with Tufenkian Charity Foundation.

Executive Director of the Fundation Raffi Dudaklian said at the press conference that Armenophobia is organized and continuous in Azerbaijan, so it is necessary to create a stable monitoring mechanism that will allow to follow the developments and reveal the manifestations of the anti-Armenian hatred in the Azerbaijani society.

Expert Angela Elibegova emphasized that the Armenophobic messages are given to the Azerbaijani society in different ways and through different channels. According to Elibegova, one of the most serious examples of Armenophobia is the use of psychological violence against their own children, who from childhood are taught to hate Armenians through various games, fairy tales and textbooks. According to the expert, the Azerbaijani authorities are not going to solve the issue, and every day we witness examples of Armenophobia in the Azerbaijani press, public life and politics.

“When in September 2014 a storm pulled off numerous trees in Baku and caused serious damages to the population, the residents of Baku complained to Milli.az of the public services’ work. In response, the General Engineer of the Communal Residential Union of Khatai district Sahin Babayev  said “the trees that are now falling on our head were planted by Armenians.” “Planting those trees back then, they created this problem for us; the pine-trees grow up, while the stems and the roots of the trees do not develop,” he said in an attempt to defend himself,” – said the expert.

Yeghishe Kirakosyan presented the legal part of the report, noting that the fight against racial discrimination is an important part of the international law.

In his words, the commitments that exist in the fight against racial discrimination originate from the Universal Declaration of Human Rights and then more specifically – human rights treaties.

Kirakosyan outlined two legal aspects of the report,

1. Implementation of direct racial discrimination by the Government of Azerbaijan,

2. Implementation of anti-Armenian propaganda in the non-governmental sector.

“Azerbaijani official sources and media frequently publish  anti-Armenian statements made by private individuals and politicians in their addresses to the President of Azerbaijan. Since those letters are published in the official website of the President of Azerbaijan, it is fully attributed to the head of that country,” stressed Kirakosyan.

The basic legal document which the report is based on is the UN Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination (ICERD) (December 21, 1965,) and the Republic of Azerbaijan is a member of that Convention.
   21.07.2018

The Human Rights Defender’s staff of the Republic of Artsakh continues to focus on the issues related to the guarantee of the constitutional right to freedom of assembly underscoring the adoption of proper legislation and establishment of a proper law-enforcement practice.

The right to freedom of assembly of the Republic of Artsakh entered into force on July 12 and sufficient knowledge, maintenance and application of its requirements are of primary importance to all parties involved (local self-governing bodies, police, assembly (heads), bailiffs, etc.).  

Analyzing the existing experience, the Ombudsman presents a number of considerations aimed at establishing a proper legal practice in the field of the freedom of assembly:

1.Citizens participating in an assembly must realize that it is the assembly organizer-head who decides the process of the assembly, including whether to give or not to give a vote to a citizen.

2.The assembly organizer (head) and the authorized police representatives must cooperate, inter alia, to ensure proper realization of police function to remove citizens from the place of assembly grossly violating the normal course of the assembly. This is especially important in terms of formulating a common and predictable practice of assessing the “gross” nature of the violation.

3.Bailiffs designated by the assembly organizer (head) shall bear signs defined by law and shall be explained their rights and obligations. Cooperation between the organizer (head) of the assembly and police is also desirable in this regard.

4.Obviously offensive calls and statements made in the course of the assembly are unacceptable and seriously endanger the culture of respect for human rights.  The abuse of human rights by citizens, as well as human rights violations by officials is also dangerous from the point of view of the culture of respect for human rights.

   02.07.2018

At the invitation of Mr. A.Tovmasyan, Deputy, Chairperson of the Interim Committee for the investigation of the incident that took place on June 28 at the National Assembly of the Republic of Artsakh, the AR Ombudsman Ruben Melikyan today participated in the session of the Committee, expressed his positions on the issue from the viewpoint of human rights culture, and answered the questions of the Committee’s members addressed to the clarification of these positions.  

   20.06.2018

RA Ombudsman Ruben Melikyan’s address to the civil society subjects in the Republic of Armenia

Over the years an unfair and unlawful situation has emerged when the international community makes almost no contribution to ensure human rights guarantees, civil society reinforcement, and the rule of law in Artsakh due to purely political reasons. Human rights are being sacrificed to political considerations by alleged propagandists and distributors of human rightsideologies.

It’s time to break this blockade in which the civil society of the Republic of Armenia plays an important role.

Artsakh ombudsman expects this issue be included in the RA civil society agenda becoming a subject of comprehensive and in-depth discussion as a result of which the subjects of the Armenian Republic civil society will take active steps to develop cooperation with Artsakh colleagues and bring international structures’ program to Artsakh.

  Specifically:

1.We propose the civil society subjects of the Republic of Armenia and the Republic of Artsakh to express their position on the subject matter and the effective format of their public discussion.

2.We encourage the mass media and social networks active users to promote establish a public agenda on the subject matter.

The RA Ombudsman instructed his stuff to monitor media and social networks on subject matters, collect the publications and suggestions thus assisting in the formulation of the public agenda.

Note: The video is a segment from Ruben Melikyan’s interview given to iravaban.net on June 11.

The Youtube link: ՝ https://youtu.be/nwwROwYc3QQ

Link to the full interview: https://youtu.be/3sw-1hYwZWw

   10.04.2018

Ruben Melikyan met with a group of Artsakh lawyers

On April 9, the Human Rights Ombudsman of the Republic of Artsakh with the attorneys of theArtsakh Republic Chamber of Advocates and School of Advocates.  
Both R.Melikyan and the Chairwoman of the Artsakh Republic Chamber of Advocates O.Altunyan highlighted the use of the joint potential of the Institute of Advocacy and the Ombudsman’s institution in guaranteeing human rights. The Ombudsman briefly presented the main records of the 2017 Human Rights Ombudsman’s Annual Report and expressed his willingness to closely cooperate with the Artsakh advocates community in the areas of identification of human rights issues, elaboration of proposals for their solution, as well as developing of advocacy capacities and professional experience exchange.
The advocates set forth a number of questions to the Human Rights Ombudsman which were mainly of legislative and law enforcement issues in the areas of protection of the client’s legitimate interests in pre-trial andjudicial phases, as well as effective legal assistance in places of detention. Within his competence, R.Melikyan committed to investigating the presented issues, international experience in overcoming them and together with the advocates’ community to elaborate and debate the suggestions for resolving the issues.                                                                 
         At the end of the meeting, the sides agreed to keep on the regular contacts.
   31.03.2018

he Human Rights Ombudsman published 2017 Annual Report

On March 31, 2018, under Paragraph 1 of Article 30 of the AR Law on Human Rights, the AR Ombudsman’s institution published the 2017 Annual Report on the activities, as well as the situation of human rights and freedoms protection in Artsakh.             
The document provides information on the overall situation of human rights and freedoms protection in Artsakh, human rights violations in separate areas, recorded problems and possible solutions, as well as recommendations aimed at raising the level of human rights guarantee.                                                                                                
In 2017, the Ombudsman’s staff received 119 applications from 150 persons, of which 55 were written and 64 were oral. The quantitative difference between the applicants and applications is conditioned by collective applications.                                      
In 2017, the activities of the Human Rights Ombudsman’s institution of the Republic of Artsakh continued to be aimed at guaranteeing human rights and freedoms in Artsakh, implementing preventive measures, raising awareness on human rights in the public, civil society structures in Artsakh, AR public authorities, as well as establishing and strengthening cooperation with the Republic of Armenia, Diaspora and international partners.                                                                                                                         
Through the report, the Ombudsman has drawn the attention of the competent bodies to certain issues existing in the AR Law and law enforcement practice (right to fair trial, property right, right to personal liberty and others)making relevant recommendations on regulating the issues set forth, inter alia, basing on the jurisdiction of the European Court of Human Rights.                                                                                   
The Ombudsman’s institution is willing to actively cooperate with both the AR state authorities and civil society structures for the purpose of resolving the recorded and any other common issues.                                                                                                       
Throughout 2017, the Ombudsman went on active cooperation with the Armenian Republic Ombudsman, a number of structures from Diaspora, and international partners. From this perspective, the Ombudsman’s international visits and meetings in USA, Belgium France, Austria, Hungary and Romania are remarkable, during which R.Melikyan has taken active steps to establish international relations and strengthen the existing ties, raise issues related to rights of Artsakh’s citizens and in the direction of publicizing and internationalizing the reports of the Artsakh Republic Ombudsman on the atrocities committed by Azerbaijan in April, 2016.
Previous|Next
1234





Copyright © www.ombudsnkr.am 2011-2018
Website developed by CompService Ltd.