Հայերեն   English
 
   15.04.2019

Պաշտպանը հորդորում է հանրային դեմքերին ու կազմակերպություններին հարգանք ցուցաբերել մարդու իրավունքների հանդեպ

Վերջին ժամանակահատվածում որոշակի լարվածություն է նկատվում Արցախում՝ պայմանավորված գլխավորապես քաղաքական զարգացումներով: Այդ լարված ֆոնը երբեմն-երբեմն ուղեկցվում է անհանդուրժողական ու խտրական խոսքով, բռնության կոչերով ու անձնական վիրավորանքներով:
Հորդորում եմ հատկապես հանրային դեմքերին ու կազմակերպություններին ցուցաբերել հանդուրժողականություն միմյանց և հարգանք մարդու իրավունքների նկատմամբ: Մարդու հիմնարար իրավունքներն ու ազատությունները պետք է հիմք լինեն բոլոր հարաբերությունների, այդ թվում՝ քաղաքական գործընթացների համար
Հիշեցնեմ, որ ի համեմատ շարքային քաղաքացիների՝ պետական պաշտոնյաները պարտավոր են ավելի մեծ զսպվածություն ու հարգանք ցուցաբերել այլ կարծիք ունեցողների և քննադատողների հանդեպ՝ հարգելով նրանց արտահայտվելու, հավաքներին մասնակցելու և մնացած իրավունքները: Մյուս կողմից, պետք է հաշվի առնել, որ ԱՀ Սահմանադրությամբ և միջազգային հանրահայտ փաստաթղթերով սահմանված են նշյալ իրավունքների սահմանափակման որոշակի հիմքեր, մասնավորապես՝ պետական անվտանգության, հասարակական կարգի, առողջության և բարոյականության կամ այլոց պատվի ու բարի համբավի և այլ հիմնական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանությունը, որոնք, սակայն, չեն կարող կիրառվել կամայականորեն:

   13.04.2019

Արցախի Մարդու իրավունքների պաշտպանն ընդունել է շվեդ ցեղասպանագետ Սվանտե Լունդգրենին

Արցախի Հանրապետության մարդու իրավունքների պաշտպան Արտակ Բեգլարյանը ապրիլի 12-ին ընդունել է Շվեդիայի Լունդի համալսարանի դասախոս, ցեղասպանագետ Սվանտե Լունդգրենին:

Պաշտպանը ողջունել է դոկտոր Լունդգրենի որոշումը ծանոթանալու Արցախի պատմությանը և հակամարտության առանձնահատկություններին: Նա կարևորել է օտարերկրացի հետազոտողների հետաքրքրությունն Արցախի հանդեպ և Ադրբեջանի ցեղասպանական գործողությունների նկատմամբ, ինչը կբարձրացնի միջազգային իրազեկվածությունն Արցախի շուրջ:

Ա.Բեգլարյանը հակիրճ ներկայացրել է Մարդու իրավունքների պաշտպանի գործառույթները և մարդու իրավունքների պաշտպանության վիճակն Արցախում, ինչպես նաև Ադրբեջանի հայատյացության քաղաքականության դրսևորումները:

Ս.Լունդգրենն իր զորակցությունն է հայտնել Արցախի ժողովրդի ազատատենչ պայքարին՝ կարևորելով հակամարտության խաղաղ կարգավորումը և Ադրբեջանի հայատյացության շարունակական քաղաքականության նկատմամբ միջազգային պատշաճ ուշադրությունը:

Հանդիպումից հետո Պաշտպանի հրավերով Ս.Լունդգրենը դասախոսություն է կարդացել Արցախի պետական համալսարանի մի խումբ ուսանողների և դասախոսների համար:

  

   11.04.2019

Արցախի Մարդու իրավունքների պաշտպանը չհայտարարված այց է կատարել քրեակատարողական վարչություն

Արցախի Հանրապետության մարդու իրավունքների պաշտպան Արտակ Բեգլարյանը ապրիլի 10-ին չհայտարարված այց է կատարել ԱՀ ոստիկանության քրեակատարողական վարչություն:

Այցի ընթացքում Պաշտպանը շրջել է որոշ խցերով, ծանոթացել ազատազրկված անձանց պահման պայմաններին, ինչպես նաև առանձնազրույցներ ունեցել մի քանի դատապարտյալի հետ: Պաշտպանն ազատազրկված անձանց ներկայացրել է իրենց իրավունքները՝ շեշտադրելով հատկապես մարդու իրավունքների պաշտպանին դիմելու իրավունքը՝ պարզաբանելով, որ ցանկացած պահի նրանք կարող են անարգել կերպով դիմել իրենց իրավունքների պաշտպանությամբ զբաղվող մարմիններին:

Պաշտպանը հատուկ ուշադրություն է դարձրել խոշտանգումների և այլ դաժան, անմարդկային կամ արժանապատվությունը նվաստացնող վերաբերմունքը կամ պատիժը կանխարգելելու մեխանիզմների բարելավման վրա՝ քննարկում ունենալով և՛ ազատազրկված անձանց, և՛ քրեակատարողական վարչության ղեկավարության հետ:

Այցի ընթացքում արձանագրվել են որոշ խնդիրներ, որոնց լուծման ուղղությամբ Պաշտպանը պատրաստվում է լրացուցիչ ուսումնասիրություններ կատարել և հանդես գալ համապատասխան առաջարկներով:

   10.04.2019


Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանի հայտարարությունը Մարաղայի ջարդերի 27
-րդ տարելիցի վերաբերյալ

Ադրբեջանի կողմից արցախահայության նկատմամբ տարվող հայատյաց և ցեղասպանական քաղաքականության հերթական դրսևորումը եղավ 1992 թ. ապրիլի 10-ին Մարտակերտի շրջանի Մարաղա գյուղում ադրբեջանական զինված ուժերի կողմից իրականացված կոտորածները:

Ապրիլի 10-ի առավոտյան սկսվեց գյուղի հրետակոծությունը, այնուհետև ադրբեջանական զորքերը մտան Մարաղա: Բնակչության հիմնական մասը հասցրեց լքել գյուղը, իսկ ովքեր չհասցրեցին, ադրբեջանական զինված ուժերի վայրագությունների զոհ դարձան։ Երբ հաջորդ օրը հայկական ուժերը գյուղն ազատագրեցին, հայտնաբերեցին ազգությամբ հայ քաղաքացիական անձանց բազմաթիվ խեղված դիակներ:

Ըստ տարբեր տվյալների, Մարաղայում սպանվել է ավելի քան 57 քաղաքացիական անձ, և ավելի քան 60-ը գերի են վերցվել, որոնցից 9 երեխա և 29 կին: 

Մեծ Բրիտանիայի Լորդերի պալատի նախկին փոխխոսնակ բարոնուհի Քերոլայն Քոքսն այսպես է նկարագրում Մարաղայում տեղի ունեցածը. «Այն ինչ որ մենք տեսանք՝ նկարագրության ենթակա չէ։ Գյուղը ամբողջովին ավերված էր։ Մարդիկ թաղում էին զոհվածներին, ավելի ճիշտ այն ինչ հնարավոր էր թաղել՝ տանջամահ արված, կենդանի այրված, կտրտված կամ սղոցված դիակի մասեր։ Մի մասին թաղել էին նախորդ օրը. նկարահանելու համար նրանց հանեցինք, թեև հասկանում էինք, թե ինչքան ծանր է հայերի համար։ Այդ օրերին Մարաղայում նկարահանվածը փաստում է այդտեղ իրագործված սոսկալի կոտորածի մասին՝ գլխատված և կտրտված դիակներ, երեխաների դիակներ, մարմնի մասեր և արյունոտ հող, որտեղ սղոցել էին նրանց։ Մենք տեսանք արյունոտված մանգաղներ, որոնցով կատարել էին այդ եղեռնագործությունը: Բնակիչներին սպանելուց հետո ադրբեջանցիները թալանել և այրել էին գյուղը»:

Ինչպես Սումգայիթում, Բաքվում, Կիրովաբադում, Մարաղայում, այնպես էլ ադրբեջանա-ղարաբաղյան պատերազմի ողջ ընթացքում Ադրբեջանի կողմից շարունակվել է հայերի էթնիկ զտման քաղաքականությունը, որը, ըստ մեր վերլուծության, լիովին համապատասխանում է ՄԱԿ-ի 1948թ. «Ցեղասպանության հանցագործությունը կանխելու և պատժելու մասին» կոնվենցիայով սահմանված ցեղասպանության հանցագործության իրավական ձևակերպմանը: Ավելին, բացի հարյուրհազարավոր ադրբեջանահայության հայրենազրկումից, մեր հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ նրանց սեփականության, ազատ տեղաշարժի և մի շարք այլ իրավունքներ շարունակաբար մնում են խախտված, և շատերն առ այսօր կրում են այդ քաղաքականության ֆիզիկական, հոգեբանական ու նյութական հետևանքները:

Կատարված հանցագործությունները մինչ օրս պատշաճ իրավական գնահատական չեն ստացել և փաստացի մնացել են անպատիժ, ինչի հետևանքներից է նաև ներկայումս Ադրբեջանի Հանրապետության կողմից հայատյացության պետական քաղաքականության իրականացումը: Դրա զոհերն են շարունակում դառնալ ոչ միայն ադրբեջանահայությունն ու Արցախի (Լեռնային Ղարաբաղի) Հանրապետության բնակչությունը, այլև հայ ազգի բոլոր ներկայացուցիչները և Արցախ այցելող օտարերկրացիները: Հիշեցնենք, որ Ադրբեջանի հայատյացության քաղաքականության վերաբերյալ Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանը 2018թ. հրապարակել է հատուկ զեկույց՝ ներկայացնելով դրա դրսևորման կոնկրետ օրինակներ և վերաբերելի միջազգային իրավունքի վերլուծություն:

Ադրբեջանական հասարակության մեջ սերմանված հայատյացության դրսևորման ակտիվ փուլ արձանագրվեց նաև 2016թ. ապրիլին Արցախի վրա Ադրբեջանի լայնածավալ հարձակման ժամանակ, և Մարդու իրավունքների պաշտպանն իր փաստահավաք առաքելության շրջանակներում 2016թ. հատուկ զեկույցով ներկայացրել է քաղաքացիական ու զինվորական անձանց սպանության, գլխատման, խոշտանգման և իրավունքների խախտման ու պատերազմական հանցագործությունների մի շարք այլ դեպքեր: Հատկանշական է, որ այդպիսի հանցագործություններ կատարած ադրբեջանցի զինվորականներն այնուհետև պարգևատրվել ու խրախուսվել են Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից:

Պաշտպանը կոչ է անում միջազգային հանրությանը պատշաճ իրավական գնահատական տալ 1992թ. Ապրիլին Մարաղայում մարդկության դեմ կատարված հանցագործությանը և ռազմական հանցագործություններին՝ համաձայն միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքների և նորմերի, ինչպես նաև գործուն միջոցներ ձեռնարկել ներկայումս Ադրբեջանում շարունակվող հայատյացության քաղաքականության դադարեցման ուղղությամբ: Ռասիստական ատելության այդ ճանապարհը ոչ միայն հակասում է միջազգային իրավունքի հանրահայտ սկզբունքներին, այլև ավելի ու ավելի է հեռացնում երկու ժողովուրդներին հակամարտության կարգավորումից և տևական խաղաղությունից:

 


Statement by the Artsakh Ombudsman on the 27th anniversary of the Maragha Massacre

    The subsequent manifestation of Armenophobia and genocidal policy towards the Armenians took place on the April 10th, 1992, when the Azerbaijani armed forces carried out massacres in Maragha village of Martakert region.In the morning of the April 10th, shelling of the village started, and then the Azerbaijani troops entered Maragha. The majority of the population managed to leave the village, and those who did not succeed became victims of the atrocities of the Azerbaijani armed forces. When the Armenian forces liberated the village on the next day, they discovered many mutilated bodies of Armenian civilians.   According to various data, more than 57 civilians were killed in Maragha and over 60 were captured, of which 9 were children and 29 were women.Baroness Caroline Cox, former vice speaker of the UK House of Lords, describes what happened in Maragha. "What we have seen is not descriptive. The village was completely destroyed. People were burying dead bodies which had been tortured, burned, cut or shaved.      Some were buried on the previous day. We took them out to shoot, though we understood how grave it was for Armenians.What was filmed in Maragha on those days testifies to the terrible massacre that took place there - beheaded and slaughtered corpses, bodies of children, body parts and bloody soil where they had been mowed. We saw bloody pliers by which they had committed the crimes. After killing the villagers Azerbaijanis plundered and burnt the village."Like in Sumgait, Baku, Kirovabad, Maragha and other settlements, as well as during the entire Azerbajani-Karabakh war, Azerbaijan continued the policy of ethnic cleansing of Armenians, according to our analysis, which is in full compliance with the legal formulation of the genocide perpetrated under the UN 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide. Moreover, our research shows that apart from the depatriation of hundreds of thousands of Azerbaijani Armenians, their rights to property and free movement, among others, have also been violated on a continuous basis. Many of these Armenians still bear the physical, psychological and material consequences of that policy.

Those committed crimes have not received relevant legal assessment and have remained unpunished, which led to the implementation of the official anti-Armenian hatred policy pursued by the Republic of Azerbaijan. The victims of that policy are not only Azerbaijani Armenians and the population of the Republic of Artsakh (Nagorno Karabakh), but also all Armenians worldwide, as well as foreigners visiting Artsakh. As a reminder, the Artsakh Republic Human Rights Ombudsman published a special report in 2018 on the Azerbaijani anti-Armenian hatred policy, presenting concrete examples of its manifestation and relevant international law analysis.

An active stage of manifestation of Armenophobia in the Azerbaijani society was also recorded in April 2016 - during the large-scale attack of Azerbaijan on Artsakh. The Human Rights Ombudsman, within the framework of his fact-finding mission, presented a report in 2016 on killings, beheadings, tortures and other cases of war crimes and human rights violations against civilians and military servicemen of Artsakh. It is noteworthy that the Azerbaijani servicemen, who have committed such crimes, were later rewarded and encouraged by the Azerbaijani authorities.

The Ombudsman urges the international community to give a proper legal assessment to the 1992 April massacres in Maragha, in accordance with the fundamental principles and norms of international law, as well as to take action to end the ongoing anti-Armenian hatred policy. This path of racial hatred not only contradicts the well-known principles of international law, but also takes the two peoples away from conflict resolution and lasting peace.

 
 

Заявление Защитника прав человека Республики Арцах в связи с 27-й годовщиной резни в Мараге

Резня, совершенная азербайджанскими вооруженными силами в селе Марага Мартакертского района 10 апреля 1992 года, стала еще одним проявлением антиармянской и геноцидной политики в отношении арцахских армян.

Утром 10 апреля началась бомбардировка села, после чего азербайджанские войска вошли в Марагу. Основной части населения удалось покинуть село, а те, кто не успел, стали жертвами зверств азербайджанских вооруженных сил. Освободив на следующий день деревню, армянские силы обнаружили множество изувеченных тел армянских гражданских лиц.

По разным данным, в Мараге были убиты более 57 мирных жителей и свыше 60 взяты в плен, из них 9 детей и 29 женщин.

Бывший вице-спикер Палаты лордов Великобритании Баронесса Кэролайн Кокс описывает  произошедшее в  Мараге следующим образом:

 «То, что мы увидели там, не поддается описанию. Деревня была полностью разрушена. Люди хоронили погибших – вернее, то, что можно было хоронить: останки разрубленных и распиленных на куски тел, сожженных заживо и замученных. Некоторые были похоронены накануне, и мы произвели эксгумацию для того, чтобы заснять их на фотопленку, хотя понимали, как это тяжело для армян. На кадрах, сделанных в те дни в Мараге, запечатлены свидетельства происшедшей здесь ужасной резни: обезглавленные и расчлененные тела, останки детей, окровавленная земля и куски тел в тех местах, где распиливали живых людей. Мы видели острые серпы с запекшейся кровью, которыми было совершено злодеяние. После убийства  жителей села азербайджанцы разграбили и сожгли деревню».

Как в Сумгаите, Баку, Кировабаде, Мараге, так и на протяжении всей азербайджано-карабахской войны, со стороны Азербайджана продолжалась политика этнической чистки армян, которая, согласно нашему анализу, полностью соответствует юридической формулировке, установленной Конвенцией ООН 1948 года о предупреждении преступления геноцида и наказании за него.

Более того, наши исследования показывают, что, помимо лишения родины сотен тысяч армян Азербайджана, их права на собственность, свободное передвижение и ряд других прав продолжают оставаться нарушенными, и многие из них до сих пор несут физические, психологические и материальные последствия указанной политики.

Совершенные преступления по сей день не получили соответствующей правовой оценки и фактически остались безнаказанными, одним из последствий чего является осуществляемая сегодня Азербайджанской Республикой государственная политика армяноненавистничества. Жертвами этого продолжают становиться не только армяне из Азербайджана и население Арцаха (Нагорного Карабаха), но и все представители армянской национальности, а также иностранцы, посещающие Арцах. Напомним, что Защитник прав человека Республики Арцах опубликовал в 2018 году специальный доклад об армяноненавистнической политике в Азербайджане, в котором представлены конкретные примеры ее проявления и соответствующий анализ международного права.

Активная стадия проявления армянофобии в азербайджанском обществе была зафиксирована и в апреле 2016 года – во время масштабного нападения Азербайджана на Арцах. В 2016 году омбудсмен по правам человека в рамках своей миссии по установлению фактов представил специальный доклад об убийствах, обезглавливании, истязаниях и других случаях военных преступлений и нарушений прав человека в отношении гражданских лиц и военнослужащих Арцаха. Примечательно, что азербайджанские военнослужащие, совершившие такие преступления, были впоследствии вознаграждены и поощрены властями Азербайджана.

Омбудсмен настоятельно призывает международное сообщество дать в соответствии с основополагающими принципами и нормами международного права надлежащую правовую оценку преступлению, совершенному против человечества в Мараге в 1992 году, и принять эффективные меры для прекращения проводимой политики армяноненавистничества в Азербайджане. Этот путь расовой ненависти не только противоречит хорошо известным принципам международного права, но и все больше отдаляет два народа от урегулирования конфликта и установления долгосрочного мира.

   05.04.2019

Պաշտպանի միջամտությամբ դիմումատուին տրամադրվել է անձնագիր


ԱՀ Մարտակերտի շրջանի Մարտակերտ քաղաքի բնակիչը Պաշտպանին հասցեագրած դիմումով հայտնել է, որ նախկինում ինքը հաշվառված է եղել Երևան քաղաքում, ունեցել է ԽՍՀՄ անձնագիր, որը կորցրել է: 2015թ.-ից իր ընտանիքի հետ բնակվում է Արցախի Հանրապետությունում և ժամանակավորապես հաշվառված է Մարտակերտ քաղաքում:

Դիմումատուն նշել է, որ անձնագիր ստանալու նպատակով դիմել է համապատասխան անձնագրային ծառայություն, որտեղ իրեն տեղեկացրել են, որ անձնագիր ստանալու համար ինքը պետք է ներկայացնի անձը հաստատող որևէ փաստաթուղթ: Անձը հաստատող արխիվային փաստաթղթեր ձեռք բերելու համար անձը դիմել է նաև Երևան քաղաքի իր նախկին հաշվառման վայրի ՔԿԱԳ մարմին, սակայն իրեն որևէ փաստաթուղթ չեն տրամադրել, նշելով, որ դրա համար անհրաժեշտ է Մարտակերտի շրջանային անձնագրային ծառայության գրավոր հարցումը: Մարտակերտի շրջանային անձնագրային ծառայությունն իր հերթին համապատասխան հարցումն ուղարկելու նպատակով պահանջել է ներկայացնել անձը հաստատող որևէ փաստաթուղթ:
Պաշտպանի կողմից անձին քանիցս տրամադրվել է համապատասխան խորհրդատվություն, որի արդյունքում ԱՀ ու ՀՀ անձնագրային և վիզաների վարչությունների հետ Պաշտպանի աշխատակազմի համագործակցության շնորհիվ խնդիրը դրական լուծում է ստացել, և դիմումատուին տրամադրվել է անձնագիր:
   30.03.2019

Հրապարակվել է ԱՀ Մարդու իրավունքների պաշտպանի 2018 թվականի տարեկան հաղորդումը Մարտի 30-ին ԱՀ Մարդու իրավունքների պաշտպանի պաշտոնական կայքէջում հրապարակվել և ԱՀ Ազգային ժողով է ուղարկվել Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանի գործունեության, մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության վիճակի մասին տարեկան հաղորդումը: «Մարդու իրավունքների պաշտպանի մասին» ԱՀ օրենքի 30-րդ հոդվածի համաձայն՝ յուրաքանչյուր տարվա առաջին եռամսյակի ընթացքում Մարդու իրավունքների պաշտպանը Ազգային ժողով է ներկայացնում տարեկան հաղորդում՝ նախորդ տարվա իր գործունեության, ինչպես նաև մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության վիճակի մասին: Պաշտպանը հաղորդումը ներկայացնում է նաև պետական իրավասու մարմիններին ու հասարակական կազմակերպություններին և հրապարակում զանգվածային լրատվության միջոցներով: Հաղորդումը հասանելի է հետևյալ հղումով.
   07.03.2019

Արտակ Բեգլարյանը և Ռուբեն Մելիքյանը Եվրոպական խորհրդարանում մասնակցել են հայատյացությանը նվիրված համաժողովին

Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների ներկա և նախկին պաշտպաններ Արտակ Բեգլարյանը և Ռուբեն Մելիքյանը մարտի 6-ին Եվրոպական խորհրդարանում մասնակցել են «Հայատյացություն. Պատմական և արդի դրսևորումները» խորագրով համաժողովին, որը կազմակերպվել է Եվրոպայի Հայ դատի հանձնախմբի և Թուֆենկյան հիմնադրամի կողմից՝ Եվրոպական խորհրդարանի պատգամավոր Էլենի Թեոխարուսի աջակցությամբ:
Ա. Բեգլարյանն իր ելույթում ներկայացրել է Ադրբեջանի կողմից տարվող հայատյացության քաղաքականության հատկապես ռազմական ուղղությունը՝ ընդգծելով, որ վերջին տասնամյակներում ամենացցուն կերպով այն դրսևորվել է 2016թ. ապրիլյան ռազմագործողությունների ժամանակ: Նա ներկայացրել է ադրբեջանական զինված ուժերի կողմից հայ զինվորական և քաղաքացիական անձանց նկատմամբ կատարված պատերազմական հանցագործություններն ու այլ վայրագությունները, ինչպես նաև արգելված զինատեսակների ու մեթոդների կիրառումը:
Պաշտպանը շեշտադրել է, որ մարդու իրավունքների արձանագրված զանգվածային ու կոպտագույն խախտումները մեծապես բխել են հենց հայատյացության տևական քաղաքականությունից ու գաղափարախոսությունից, որում ցանկացած հայի նվաստացնելն ու սպանելը խրախուսելի վարք է համարվում ադրբեջանական պետության կողմից: Դրա մասին են վկայում և՛ Ռամիլ Սաֆարովի փաստացի հերոսացումը, և՛ պատերազմական հանցագործություններ կատարած զինվորականների պարգևատրումները, և՛ պաշտոնական բազմաթիվ հայտարարություններ ու գործողություններ: Նա ընդգծել է նաև, որ հայատյացության պետական քաղաքականությունը ոչ միայն շարունակաբար խախտում և վտանգում է հատկապես արցախահայության մի շարք հիմնարար իրավունքներ, այլ նաև գործնականում անհնար է դարձնում հակամարտության կարգավորման գործընթացում որևէ էական առաջընթաց:
Արցախի Մարդու իրավունքների նախկին պաշտպան Ռուբեն Մելիքյանն անդրադարձել է Ադրբեջանի կրթական և տեղեկատվական ոլորտներում դրսևորվող հայատյացության օրինակներին՝ ցույց տալով դրանց համակարգային ու տևական բնույթը: Նա ուշադրություն է հրավիրել հատկապես այն հանգամանքի վրա, որ տեղեկատվական բնագավառը ներկայացնում է կարճաժամկետ տրամադրությունները, իսկ կրթական համակարգում առկա հայատյացությունը կանխորոշում է գալիք սերունդների հոգեկերտվածքը, ինչը նշանակում է, որ երկարաժամկետ միտումները դրական չեն:
Համաժողովին մասնակցում էին նաև թուրք իրավապաշտպան Ռագիփ Զարակոլուն, հրեա բլոգեր Ալեքսանդր Լապշինը և լեհ հայագետ Յակուբ Օշիեցկին:
Արտակ Բեգլարյանի ներկայացմանը կարելի է ծանոթանալ այստեղ՝ pdf ձևաչափով, իսկ համաժողովի ուղիղ եթերը դիտել՝ այստեղ:
Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանի՝ 2016թ. ապրիլյան ռազմագործողություններում արձանագրված իրավախախտումների մասին զեկույցին կարելի է ծանոթանալ` այստեղ, իսկ Ադրբեջանում հայատյացության քաղաքականության մասին զեկույցին՝ այստեղ:




  
   07.03.2019

The Azerbaijani policy of Armenophobia: its repercussion for human rights and conflict resolution

The Azerbaijani policy of Armenophobia: its repercussion for human rights and conflict resolution
   25.02.2019

Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանի հայտարարությունը Սումգայիթի հայերի կոտորածների 31-րդ տարելիցի առթիվ



Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպան Արտակ Բեգլարյանը հայտարարություն է տարածել՝ 1988թ. փետրվարին Ադրբեջանի կողմից Սումգայիթում կազմակերպված հայերի կոտորածների 31-րդ տարելիցի առթիվ: Հայտարարության տեքստը՝ ստորև.

  1. 1988թ. փետրվարին Հայաստանին վերամիավորվելու պահանջով Արցախում տեղի ունեցած խաղաղ հանրահավաքներից հետո փետրվարի 27-29-ը Սումգայիթ քաղաքում Խորհրդային Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից կազմակերպվեց և իրականացվեց հայ ազգաբնակչության զանգվածային կոտորած, որն ուղեկցվում էր առանձնակի դաժանությամբ՝ խոշտանգումներ, խեղումներ, ողջ ու սպանված մարդկանց հրկիզում, խմբակային բռնաբարումներ և այլն: Միայն իր ազգային պատկանելիության համար Սումգայիթի 18 հազարանոց հայությունը ենթարկվեց բռնարարքների, որոնց հետևանքով զանգվածայնորեն խախտվեցին հայերի կյանքի, խոշտանգումներից ու խտրականությունից զերծ լինելու, ազատության ու անվտանգության, սեփականության, արդար դատաքննության և մի շարք այլ իրավունքներ:
  2. Սումգայիթում հայերի կոտորածը կազմակերպված է եղել պետական մակարդակով, ինչը վկայող բազմաթիվ փաստեր են առկա: Ջարդերին նախորդող հանրահավաքներում քաղաքի իշխանությունը հավաքված ամբոխին բացահայտ բռնարարքների էր դրդում, որոնք արդեն հաջորդ օրերին վերածվեցին վայրագ գործողությունների՝ կողմնորոշվելով հայերի բնակության հասցեների նախօրոք պատրաստված ցուցակներով: Բազմաթիվ փաստեր ու վկայություններ կան այն մասին, որ ադրբեջանական ոստիկանությունը ոչ միայն բացարձակ անգործության էր մատնված, այլ նաև շատ դեպքերում աջակցել և ուղղորդել է մարդասպանների խմբերին: Թեև Սումգայիթ քաղաքն ընդամենը 25 կիլոմետր հեռավորության վրա էր գտնվում մայրաքաղաք Բաքվից, սակայն խորհրդային զորքը միջամտեց և դադարեցրեց կոտորածը միայն երեք օր անց: 1988թ. գործող Ադրբեջանական ԽՍՀ գլխավոր դատախազ Իլիաս Իսմայիլովը 2003թ. հայտարարել է. «(Սումգայիթի) կոտորածները հրահրողները ներկայումս նստած են Միլի մեջլիսում՝ (Ադրբեջանի խորհրդարանում)՝ պատգամավորական մանդատները գրպաններում» (աղբյուր՝ «Զերկալո» թերթ, Ադրբեջան, 21 փետրվարի, 2003թ.):
  3. Ադրբեջանական և ԽՍՀՄ իշխանությունները բոլոր ջանքերը գործադրել են թաքցնելու սպանությունների հիմնական դեպքերը՝ պաշտոնապես ներկայացնելով միայն 26 զոհի անուն: Այնինչ, օրինակ, կինոռեժիսոր Անդրեյ Կոնչալովսկին «Հեյդար Ալիև։ Իշխանության բեռը» ֆիլմում, որը նկարահանվել էր Ադրբեջանի պատվերով, վկայում է. «Միայն մեկ գիշերվա ընթացքում արդյունաբերական կենտրոն Սումգայիթում ավելի քան 100 հայ է սպանվել»։ Իսկ ռուս դիվանագետ և գրող Վիկտոր Կրիվոպուսկովը «Ըմբոստ Ղարաբաղ» գրքում գրում է. «Հազվադեպ էր պատահում, որ որևէ մեկը դանակի կամ կացնի հարվածից զոհվեր միանգամից։ Մեծամասնության առջևում տառապալի ծաղրանքն էր։ Չէին խնայում ո՛չ ծերերին, ո՛չ երեխաներին։ Երեք օրվա ընթացքում սպանվել է մի քանի հարյուր հայ։ Ճշտել զոհվածների ստույգ թիվն այդպես էլ չհաջողվեց»:
  4. Կատարված իրադարձությունների վերաբերյալ 1988թ. հուլիսի 7-ին Եվրոպական խորհրդարանն ընդունել է ադրբեջանահայության կոտորածները դատապարտող բանաձև, որում ասվում է. «Նկատի ունենալով Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի՝ Հայաստանի մաս հանդիսանալու պատմական իրողությունը (մարզի բնակչության 80%-ը կազմում են հայերը), ինչպես նաև 1923թ.-ին այս մարզը կամայական որոշմամբ Ադրբեջանին միացնելու հանգամանքը, ինչպես նաև 1988թ. փետրվարին ադրբեջանական Սումգայիթ քաղաքում հայերի կոտորածը, նկատի ունենալով, որ Ադրբեջանում վատթարացող քաղաքական իրավիճակի պատճառով տեղի ունեցան հայերի զանգվածային սպանություններ Սումգայիթում և բռնություններ Բաքվում, ինչի հետևանքով հայերի համար վտանգավոր է ապրել Ադրբեջանում՝ (Եվրոպական խորհրդարանը) դատապարտում է Ադրբեջանում հայ ցուցարարների հանդեպ բռնություններն ու ճնշումները»: Խաղաղության Նոբելյան մրցանակակիր Անդրեյ Սախարովը նշել է. «Եթե նախքան Սումգայիթը որևէ մեկը կասկած ուներ, որ Լեռնային Ղարաբաղը պետք է պատկանի Ադրբեջանին, ապա այդ ողբերգությունից հետո ոչ ոք բարոյական իրավունք չունի այդպիսի բան պնդելու» (աղբյուր՝ «Բաց նամակ Մ. Գորբաչևին», «Նեզավիսիմայա գազետա» թերթ, 27 հոկտեմբերի, 1992թ.): Սումգայիթի կոտորածի վերաբերյալ ավելի մանրամասն փաստերի և արձագանքների կարելի է ծանոթանալ karabakhrecords.info կայքում:
  5. Սումգայիթում կազմակերպված մարդկության դեմ հանցագործությունը պատասխան էր արցախահայության խաղաղ ցույցերին, որոնք ուղղված էին ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքի իրացմանը: Բացի այդ, ադրբեջանական իշխանությունները, որպես օրինակ ունենալով հայաթափված Նախիջևանը, շարունակում էին իրագործել իրենց կողմից մշակված հայության էթնիկ զտման քաղաքականությունը, որը սաստկացավ հատկապես Սումգայիթի դեպքերից հետո: Այդ քաղաքականության շրջանակներում 1988-1990թթ. Ժամանակահատվածում Ադրբեջանի Կիրովաբադ, Բաքու և մի շարք այլ քաղաքներում ու Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզում, ԽՍՀՄ իշխանությունների իմացությամբ ու թողտվությամբ, սպանվեցին հազարավոր և բռնագաղթեցին շուրջ 500,000 հայեր:
  1. Դրան հաջորդող տարիներին (ներառյալ՝ 1991-1994թթ. Ադրբեջանա-ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ) նույնպես Ադրբեջանի կողմից շարունակվել է հայերի էթնիկ զտման քաղաքականությունը, որը, ըստ մեր վերլուծության, լիովին համապատասխանում է ՄԱԿ-ի 1948թ. «Ցեղասպանության հանցագործությունը կանխելու և պատժելու մասին» կոնվենցիայով սահմանված ցեղասպանության հանցագործության իրավական ձևակերպմանը: Ավելին, բացի հարյուրհազարավոր ադրբեջանահայության հայրենազրկումից, մեր հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ նրանց սեփականության, ազատ տեղաշարժի և մի շարք այլ իրավունքներ շարունակաբար մնում են խախտված, և շատերն առ այսօր կրում են այդ քաղաքականության ֆիզիկական, հոգեբանական ու նյութական հետևանքները:
  2. Կատարված հանցագործությունները մինչ օրս պատշաճ իրավական գնահատական չեն ստացել և փաստացի մնացել են անպատիժ, ինչի հետևանքներից է նաև ներկայումս Ադրբեջանի Հանրապետության կողմից հայատյացության պետական քաղաքականության իրականացումը: Դրա զոհերն են շարունակում դառնալ ոչ միայն ադրբեջանահայությունն ու Արցախի (Լեռնային Ղարաբաղի) Հանրապետության բնակչությունը, այլև հայ ազգի բոլոր ներկայացուցիչները և Արցախ այցելող օտարերկրացիները: Հիշեցնենք, որ Ադրբեջանի հայատյացության քաղաքականության վերաբերյալ Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպանը 2018թ. հրապարակել է հատուկ զեկույց՝ ներկայացնելով դրա դրսևորման կոնկրետ օրինակներ և վերաբերելի միջազգային իրավունքի վերլուծություն:
  3. Ադրբեջանական հասարակության մեջ սերմանված հայատյացության դրսևորման ակտիվ փուլ արձանագրվեց նաև 2016թ. ապրիլին Արցախի վրա Ադրբեջանի լայնածավալ հարձակման ժամանակ, և Մարդու իրավունքների պաշտպանն իր փաստահավաք առաքելության շրջանակներում 2016թ. հատուկ զեկույցով ներկայացրել է քաղաքացիական ու զինվորական անձանց սպանության, գլխատման, խոշտանգման և իրավունքների խախտման ու պատերազմական հանցագործությունների մի շարք այլ դեպքեր: Հատկանշական է, որ այդպիսի հանցագործություններ կատարած ադրբեջանցի զինվորականներն այնուհետև պարգևատրվել ու խրախուսվել են Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից:
  4. Պաշտպանը կոչ է անում միջազգային հանրությանը պատշաճ իրավական գնահատական տալ 1988թ. փետրվարին Սումգայիթում կատարված բռնություններին՝ համաձայն միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքների և նորմերի, ինչպես նաև գործուն միջոցներ ձեռնարկել ներկայումս Ադրբեջանում շարունակվող հայատյացության քաղաքականության դադարեցման ուղղությամբ: Ռասիստական ատելության այդ ճանապարհը ոչ միայն հակասում է միջազգային իրավունքի հանրահայտ սկզբունքներին, այլև ավելի ու ավելի է հեռացնում երկու ժողովուրդներին հակամարտության կարգավորումից և տևական խաղաղությունից:

 


Statement by the Artsakh Republic Ombudsman on the 31st anniversary of the massacres of Armenians in Sumgait

 

Human Rights Ombudsman of the Republic of Artsakh Artak Beglaryan issued a statement on the 31st anniversary of the massacres of Armenians organized by Azerbaijan in Sumgait in February 1988. The text of the statement is presented below:

  1. After 1988 February peaceful demonstrations taken place in Artsakh with the demand of reunification with Armenia, on the 27-29th of February, in the city of Sumgait the Soviet Azerbaijan organized and carried out massacres of the Armenian population, accompanied by brutality, torture, ill-treatment, allegations of mass killings, group rape, etc. For their national affiliation 18,000 Armenians of Sumgait were subjected to violence, which resulted in massive breaches of their rights to life, not being tortured and discriminated against, liberty and security, property, fair trial, among others.
  2. The massacres of Armenians in Sumgait was organized at the state level, which is proven by many facts. During demonstrations prior to the massacre, the city authorities pushed the crowd into open violence, which in the following days turned into violent acts, oriented to the premade lists of the addresses of Armenians. There are numerous evidences that the Azerbaijani police was not only absolutely inactive in terms of prevention, but also in many cases assisted and directed the assassins՝ groups. Though the city of Sumgait was on a distance of only 25 kilometers from the capital city Baku, the Soviet Army interfered and stopped the massacres only three days later. Ilias Ismailov, Azerbaijan SSR acting Prosecutor General in 1988, stated in 2003 the following: “Those responsible for inciting the pogroms (in Sumgait), are now sat in Milli Majlis [Azerbaijani Parliament] with parliamentary mandates in their pockets” (Source: ‘Zerkalo’ Newspaper, Azerbaijan, 21 February, 2003).
  3. The Azerbaijani and USSR authorities made every effort to hide the main cases of murders, stating only 26 victims. Meanwhile, film director Andrey Konchalovsky says in his "Heydar Aliyev: The Burden of Power" film, shot by Azerbaijan՝s order: "Over a night, more than 100 Armenians have been killed in industrial center Sumgait." Russian diplomat and writer Victor Krivopuskov writes in the book titled “The Resisting Karabakh”: "It occurred rarely that anyone would be killed by a knife or an axe straight away. Before the great tribulation, it was a mockery of suffering. They did not spare the elderly or the children. Several hundreds of Armenians have been killed in three days. To clarify the exact number of the dead was impossible.”
  4. On the events taken place in 1988 in Azerbaijan, on the 7th of July, 1988, the European Parliament passed a resolution condemning the massacres of the Armenians of Azerbaijan, which says: "Taking into account the fact that the autonomous region of Nagorno-Karabakh has historically been part of Armenia (80% of the region՝s population is Armenian), as well as the fact of the unilateral decision to give this region to Azerbaijan taken in 1923, taking into consideration the fact that the massacres of Armenians in Sumgait and violence in Baku caused a worsening political situation in Azerbaijan, which is a danger for Armenians in Azerbaijan, (European Parliament) condemns the violence and pressure on the Armenian protesters in Azerbaijan.” Andrei Sakharov, Nobel Peace Prize Laureate, said: “If anyone was in doubt before Sumgait whether Nagorno-Karabakh should belong to Azerbaijan, then after this tragedy no-one can have the moral right to insist that it should” (Source: “The Open Letter to M. Gorbachev,” “Nezavisimaya Gazeta” newspaper, 27 October, 1992). More detailed facts and comments about the Sumgait massacres can be found on the karabakhrecords.info website.
  5. The crime against humanity organized in Sumgait was a response to the peaceful demonstrations of the Artsakh Armenians aimed at the realization of their right to self-determination. Besides, the Azerbaijani authorities, as an example of the Armenian-populated Nakhijevan, continued to implement the policy of ethnic cleansing of Armenians, which was intensified especially after the Sumgait events. Within the framework of that ethnic cleansing, during 1988-1990, thousands of Armenians were killed and about 500,000 Armenians were deported from Azerbaijani Kirovabad, Baku and other cities, as well as from the Nagorno-Karabakh Autonomous Oblast, with knowledge and permission of the USSR authorities.
  6. In subsequent years (including during the 1991-1994 Azerbaijan-Karabakh war), Azerbaijan continued the policy of ethnic cleansing of Armenians, according to our analysis, which is in full compliance with the legal formulation of the genocide perpetrated under the UN 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide. Moreover, our research shows that apart from the depatriation of hundreds of thousands of Azerbaijani Armenians, their rights to property and free movement, among others, have also been violated on a continuous basis. Many of these Armenians still bear the physical, psychological and material consequences of that policy.
  7. Those committed crimes have not received relevant legal assessment and have remained unpunished, which led to the implementation of the official anti-Armenian hatred policy pursued by the Republic of Azerbaijan. The victims of that policy are not only Azerbaijani Armenians and the population of the Republic of Artsakh (Nagorno Karabakh), but also all Armenians worldwide, as well as foreigners visiting Artsakh. As a reminder, the Artsakh Republic Human Rights Ombudsman published a special report in 2018 on the Azerbaijani anti-Armenian hatred policy, presenting concrete examples of its manifestation and relevant international law analysis.
  8. An active stage of manifestation of Armenophobia in the Azerbaijani society was also recorded in April 2016 - during the large-scale attack of Azerbaijan on Artsakh. The Human Rights Ombudsman, within the framework of his fact-finding mission, presented a report in 2016 on killings, beheadings, tortures and other cases of war crimes and human rights violations against civilians and military servicemen of Artsakh. It is noteworthy that the Azerbaijani servicemen, who have committed such crimes, were later rewarded and encouraged by the Azerbaijani authorities.
  9. The Ombudsman urges the international community to give a proper legal assessment to the 1988 February massacres in Sumgait, in accordance with the fundamental principles and norms of international law, as well as to take action to end the ongoing anti-Armenian hatred policy. This path of racial hatred not only contradicts the well-known principles of international law, but also takes the two peoples away from conflict resolution and lasting peace.

 


Заявление омбудсмена Республики Арцах в связи с 31-й годовщиной армянской резни в Сумгаите

 

Омбудсмен Республики Арцах Артак Бегларян выступил с заявлением в связи с 31-й годовщиной армянской резни, организованной в феврале 1988-го года Азербайджаном в г. Сумгаите. Текст заявления приводится ниже:

  1. После состоявшегося в феврале 1988-го года в Арцахе мирного митинга с требованием о воссоединении с Арменией, 27-29 февраля в городе Сумгаит власти советского Азербайджана организовали и осуществили массовую резню армянского населения, сопровождавшуюся особой жестокостью, истязаниями, изувечением, сжиганием живых и уже убитых людей, групповым изнасилованием и т.д.. Только из-за национальной принадлежности 18 000 сумгаитских армян подверглись насилию, вследствие чего были массово нарушены права армян на жизнь, на ограждение от пыток и дискриминации, на свободу и безопасность, на собственность, на справедливое судебное разбирательство, и многие другие права.
  2. Резня армян в Сумгаите была организована на государственном уровне, о чём свидетельствует множество фактов. Во время митингов перед массовыми погромами городские власти толкали собравшуюся толпу на открытое насилие, которое в последующие дни переросло в жестокие действия против армян в соответствии с заранее составленными списками адресов их проживания. Имеются многочисленные факты и доказательства, что азербайджанская полиция не только абсолютно бездействовала, но и во многих случаях содействовала и направляла группы человекоубийц. Хотя город Сумгаит находился всего в 25-ти километрах от столицы Баку, советская армия вмешалась и остановила резню только через три дня. 1988 году генеральный прокурор Азербайджанской ССР Ильяс Исмаилов объявил: “Виновники, подстрекавшие людей к погромам (в Сумгаите), в данный момент сидят в Милли Меджлисе (в парламенте Азербайджана), нося в карманах депутатские мандаты” (источник: газета "Зеркало", Азербайджан, 21.02. 2003г.).
  3. Власти Азербайджана и СССР приложили все усилия, чтобы скрыть основные случаи убийств, официально представив только имена 26 жертв. Между тем, к примеру, кинорежиссер Андрей Кончаловский в фильме «Бремя власти – Гейдар Алиев», который был снят по заказу Азербайджана, свидетельствует: «Только за одну ночь в промышленном центре Сумгаите было убито более 100 армян». А российский дипломат и писатель Виктор Кривопусков пишет в книге «Мятежный Карабах»: «Редко кому пришлось погибнуть сразу от удара топора или ножа. Большинство ждали мучительные издевательства. Не жалели ни стариков, ни детей… За три дня было убито несколько сот армян. Уточнить точное число погибших так и не удалось».
  4. О произошедших событиях Европейский парламент принял 7 июля 1988-го года осуждающую массовую резню армян Азербайджана резолюцию, в которой говорится: «Принимая во внимание тот факт, что Нагорный Карабах исторически являлся частью Армении, что более 80% его населения – армяне, что этот район аннексирован Азербайджаном в 1923-ем году, что в феврале 1988-го армяне пострадали от зверств, учиненных в азербайджанском городе Сумгаит; принимая во внимание тот факт, что ухудшение политической ситуации, приведшей к массовым убийствам армян в Сумгаите и убийствам в Баку, опасно для армян, проживающих в Азербайджане, (Европарламент) осуждает зверство и насилие, осуществленные по отношению к армянам, выражавшим свое несогласие в Азербайджане». Лауреат Нобелевской премии Андрей Сахаров отметил: "Если раньше кто-то сомневался, что Нагорный Карабах должен принадлежать Азербайджану, то после этой трагедии никто не имеет морального права утверждать, что он должен" (источник: открытое письмо М. Горбачеву, "Независимая газета", 27.10.1992г.). Более подробные факты и комментарии по поводу резни в Сумгаите можно найти на сайте karabakhrecords.info.
  5. Преступление против человечества, организованное в Сумгаите, стало ответом на мирные демонстрации арцахских армян, направленные на реализацию права народов на самоопределение. Кроме того, азербайджанские власти, имея пример армянонаселенного Нахичевана, продолжали проводить разработанную ими политику этнической чистки армян, которая особенно усилилась после сумгаитских событий. В рамках данной политики в период с 1988-го по 1990-ые годы в азербайджанских городах Кировабад, Баку и в ряде других городов, а также в Нагорно-Карабахской автономной области с ведома и при попустительстве властей СССР были убиты тысячи и насильственно переселены около 500 000 армян.
  6. В последующие годы (в том числе во время азербайджано-карабахской войны 1991–1994 годов) Азербайджан продолжал политику этнической чистки армян, которая, согласно нашему анализу, полностью соответствует правовой формулировке геноцида, установленной Конвенцией ООН 1948-го года «О предупреждении преступления геноцида и наказании за него». Более того, наши исследования показывают, что помимо депортации сотен тысяч армян Азербайджана, их права на собственность, свободное передвижение и ряд других прав продолжают оставаться нарушенными, и многие по сей день несут на себе физические, психологические и материальные последствия этой политики.
  7. Совершенные преступления по сей день не получили соответствующей правовой оценки и фактически остались безнаказанными, одним из последствий чего является проводимая в настоящее время Азербайджанской Республикой официальная политика армяноненавистничества. Жертвами этой политики продолжают становиться не только бывшее армянское население Азербайджана и граждане Республики Арцах (Нагорно-Карабахской Республики), но и все армяне, а также иностранцы, посещающие Арцах. Напомним, что Защитник прав человека Республики Арцах в 2018-ом году опубликовал специальный доклад об антиармянской политике Азербайджана, в котором представлены конкретные примеры ее проявления и соответствующий анализ международного права.
  8. Активная стадия проявления армянофобии в азербайджанском обществе была зафиксирована и в апреле 2016-го года – в период широкомасштабного нападения Азербайджана на Арцах. В 2016-ом году в рамках своей миссии по установлению фактов Защитник прав человека представил специальный доклад об убийствах, обезглавливании, пытках и других случаях военных преступлений и нарушений прав человека в отношении гражданских лиц и военнослужащих Арцаха. Примечательно, что азербайджанские военнослужащие, совершившие такие преступления, были впоследствии вознаграждены и поощрены со стороны властей Азербайджана.
  9. Омбудсмен призывает международное сообщество дать надлежащую правовую оценку совершенному в Сумгаите в феврале 1988-го года насилию, в соответствии с основополагающими принципами и нормами международного права, а также принять эффективные меры по прекращению проводимой антиармянской политики. Этот путь расовой ненависти не только противоречит хорошо известным принципам международного права, но и все больше отдаляет два народа от разрешения конфликта и установления стабильного мира.

 

   21.02.2019

ՄԻՊ Արտակ Բեգլարյանը շրջայց է կատարել քրեակատարողական վարչությունում՝ առանձնազրույցներ ունենալով մի խումբ ազատազրկվածների հետ

     Արցախի Հանրապետության Մարդու իրավունքների պաշտպան Արտակ Բեգլարյանը շրջայց է կատարել ԱՀ ոստիկանության քրեակատարողական վարչությունում՝ ազատությունից զրկված անձանց պահման պայմաններին ծանոթանալու, ինչպես նաև առանձնազրույցի ցանկություն հայտնող ազատազրկվածներին հանդիպելու նպատակով:
     Արտակ Բեգլարյանը ՄԻՊ աշխատակազմի ներկայացուցիչների հետ շրջել է փակ, կիսափակ և կիսաբաց ուղղիչ հիմնարկներում և քննչական մեկուսարանում՝ հանդիպելով դատապարտված և կալանավորված բոլոր անձանց հետ: Այցի ընթացքում ազատությունից զրկված շուրջ 20 անձինք առանձնազրույցի ցանկություն են հայտնել, և քրեակատարողական վարչության ղեկավարության կողմից ապահովվել է մեկուսի զրույցի հնարավորություն:
     Մարդու իրավունքների պաշտպանը հատուկ ուշադրություն է դարձրել ազատազրկված անձանց նկատմամբ վերաբերմունքին՝ կարևորելով խոշտանգումների և այլ դաժան, անմարդկային կամ արժանապատվությունը նվաստացնող վերաբերմունքը կամ պատիժը կանխարգելելու նպատակով կիրառվող մեխանիզմների անընդհատ բարելավումը: Նա իր վճռականությունն է հայտնել համապատասխան ջանքեր գործադրելու այդ ուղղությամբ՝ և՛ մշտադիտարկման ու իրազեկման աշխատանքների, և՛ արձանագրված խնդիրներին պատշաճ գնահատական տալու միջոցով:
     Այցի ժամանակ Պաշտպանը քննության է առել նաև ազատազրկված անձանց հաղորդակցության, տեսակցության, բժշկական սպասարկման և մի շարք այլ հարցեր՝ նախնական քննարկումներ ունենալով քրեակատարողական վարչության ղեկավարության հետ:
Դիտարկման աշխատանքների ու առանձնազրույցների արդյունքում արձանագրվել են մարդու իրավունքների մի շարք անհատական և ընդհանրական ենթադրյալ խախտումներ, որոնց վերջնական գնահատական և հնարավոր լուծումներ տալու նպատակով ՄԻՊ աշխատակազմը սկսել է լրացուցիչ ուսումնասիրություններ: Հավաքագրված տվյալների ուսումնասիրությունից ու վերլուծությունից հետո Պաշտպանը հանդես է գալու համապատասխան առաջարկներով և նախաձեռնություններով:


Նախորդ|Հաջորդ
12345>>





Copyright © www.ombudsnkr.am 2011-2018
Website developed by CompService Ltd.